بسیاری از مردم امام سجاد (ع) را با لقب «بیمار» میشناسند، اما باید دانست که بیماری ایشان تنها در ایام واقعه عاشورا و بنا بر مصلحت الهی بود تا وظیفه جهاد با شمشیر از دوش ایشان برداشته شود و جان مبارکشان به عنوان حجت خدا و ادامه دهنده نسل امامت حفظ گردد. پس از آن دوران، ایشان حدود 35 سال با سلامت کامل به هدایت جامعه و مبارزه فرهنگی پرداختند. این بیماری موقت، درسی بزرگ برای بیماران است که گاهی مصلحت خدا در صبر و تحمل درد نهفته است.
امام زین العابدین (ع) در سختترین شرایط جسمی و روحی، هرگز لب به شکایت نگشودند و همواره شاکر خداوند بودند. ایشان در دعای پانزدهم صحیفه سجادیه (دعای هنگام بیماری)، به زیبایی نحوه مواجهه با درد و رنج را میآموزند و بیماری را نعمتی برای پاک شدن گناهان و تضرع به درگاه الهی معرفی میکنند. این نگاه عرفانی میتواند آرامبخش دلهای دردمندان باشد.
از آنجا که امام سجاد (ع) خود طعم تلخ بیماری و ناتوانی جسمی در شرایط سخت را چشیدهاند، درک عمیقی از حال بیماران دارند. توسل به ایشان، به ویژه با قرائت دعاهای صحیفه سجادیه و نذر صلوات برای مادر گرامیشان حضرت شهربانو، از مجربات برای شفای بیماریهای سخت دانسته شده است.
علم امروز نیز ثابت کرده است که دعا و امیدواری، سیستم ایمنی بدن را تقویت میکند. امام سجاد (ع) با به یادگار گذاشتن «صحیفه سجادیه»، گنجینهای از دعاها را برای شرایط مختلف، از جمله بیماری و گرفتاری، در اختیار ما قرار دادهاند. خواندن این دعاها نه تنها اجر معنوی دارد، بلکه با ایجاد آرامش روانی، روند درمان را تسریع میبخشد.
حضرت زینب (س) در کربلا و مسیر شام، پرستار امام سجاد (ع) بودند. این الگو نشان میدهد که مراقبت از بیمار چقدر نزد خداوند ارزشمند است. پیام تسلیت به بیماران و همراهی با آنان در ایام شهادت، نوعی تأسی به سیره عقیله بنی هاشم و دلجویی از دردمندان است.
