خواهر و برادر بزرگتر در فرهنگ ایرانی، نقشی شبهوالدینی دارند. آنها خود را مسئول هدایت، نصیحت و حمایت از خواهر و برادر کوچکتر میدانند. نوروز فرصتی است که در کنار تبریک و شادی، نکات مهم اخلاقی و زندگی را با زبانی نرم و دلسوزانه به آنها یادآوری کنند. این نصیحتها اگر با محبت همراه باشد، تاثیرگذاری بیشتری نسبت به نصیحت والدین دارد.
برادر کوچکتر معمولاً در سنین حساس نوجوانی یا جوانی است. این دوران زمان شکلگیری شخصیت و انتخاب مسیر آینده است. پیامهای تبریک که حاوی مضامین «تلاش»، «انتخاب دوست»، «احترام به والدین» و «ساختن آینده» هستند، به او یادآوری میکنند که زمان ارزشمند است و باید هوشمندانه عمل کند.
رابطه با برادر کوچکتر معمولاً ترکیبی از کلکل، شوخی و در عین حال حمایت جدی است. پیامهای تبریک باید این تعادل را حفظ کنند. شوخی با «ته تغاری بودن» یا «عیدی گرفتن»، فضای صمیمی ایجاد میکند و نصیحتهای لابلای آن را قابل پذیرشتر میسازد.
جوانان برای ریسک کردن و پیشرفت نیاز به پشتوانه عاطفی دارند. وقتی برادر یا خواهر بزرگتر در پیام تبریک میگوید «من پشتتم» یا «هواتو دارم»، اعتماد به نفس برادر کوچکتر را به شدت افزایش میدهد و ترس از شکست را در او کم میکند.
در فرهنگ سنتی، انتظار میرود پسران به سمت «مرد شدن» و «مسئولیتپذیری» حرکت کنند. تبریکهایی که بر بلوغ فکری و رفتاری تاکید دارند، بازتابی از این انتظارات فرهنگی هستند که خواهر یا برادر بزرگتر سعی در انتقال آن دارد.
