حرمت نان و گندم در فرهنگ ایرانی و اسلامی (روز ملی نان) 1405

در فرهنگ ما، نان فقط غذا نیست؛ «برکت» است. اگر تکه‌ای نان روی زمین دیدیم، می‌بوسیم و در جای بلندی می‌گذاریم.

نان و نمک، پیمان مقدس ایرانیان است. حرمت نان، حرمت دوستی و وفاداری است.

ایرانیان باستان گندم را مقدس می‌دانستند و اسلام نیز نان را گرامی داشته است. این پیوند فرهنگی ناگسستنی است.

سفره بی نان در فرهنگ ما معنا ندارد؛ نان سرگل سفره و نشانه مهمان‌نوازی است.

قسم خوردن به «این نان و نمک»، نشان‌دهنده اوج صداقت و رفاقت در میان مردمان ماست.

احترام به نان، احترام به نعمت خداست. لگد کردن نان در فرهنگ ما گناهی نابخشودنی و نشانه ناسپاسی است.

بوی نان تازه، بوی زندگی و امنیت است. خانه‌ای که بوی نان دهد، خانه امید است.

در ضرب‌المثل‌های ما، «نان درآوردن» مترادف با جوهره مردانگی و تلاش است.

نان، اولین چیزی است که در سفره می‌گذارند و آخرین چیزی است که برمی‌دارند؛ این یعنی نان سالار سفره است.

حرمت نان به قدری است که حتی دورریختن خرده‌های آن را کراهت می‌دانیم و خوراک پرندگان می‌کنیم.

پیامبر اکرم (ص) فرمودند: «نان را گرامی بدارید، زیرا خداوند آن را از برکات آسمان و زمین فرستاده است.»

امام علی (ع) می‌فرمایند: «خداوندا به نان ما برکت ده و میان ما و آن جدایی مینداز.»

در حدیث است که: «هرکس تکه نانی را که زیر دست و پا افتاده بردارد و بخورد، بهشت بر او واجب می‌شود.»

امام صادق (ع) فرمودند: «تن آدمیزاد بر نان استوار شده است.»

از نشانه های احترام به نان این است که زیر ظرف غذا قرار نگیرد و با کارد بریده نشود (در برخی روایات).

پیامبر (ص): «نان بهترین خوراکی‌هاست.»

احترام به نان باعث فزونی روزی و بی‌احترامی به آن موجب فقر و تنگدستی می‌شود.

نان، اولین نعمتی است که خداوند برای آدم آفرید تا توان عبادت داشته باشد.

در روایات توصیه شده است که نان را کوچک بگیرید (تا اسراف نشود) و گرامی بدارید.

شکرگزاری برای نان، کلید تداوم نعمت‌هاست.

به کودکانمان بیاموزیم که نان اسباب‌بازی نیست؛ برکت خداست که باید با احترام خورده شود.

خرید نان به اندازه نیاز، مصداق بارز احترام به نان و جلوگیری از اسراف است.

دورریختن نان خشک، ناشکری است. با بازیافت صحیح یا استفاده برای حیوانات، حرمت آن را حفظ کنیم.

حرمت نان یعنی حمایت از نانوا و کشاورزی که برای تهیه آن رنج کشیده‌اند.

فرهنگ «نان و نمک» را زنده نگه داریم؛ نمک‌نشناس نباشیم و حرمت سفره را نگه داریم.

در مهمانی‌ها، اول نان را بیاوریم تا مهمان با دیدن برکت خدا آرامش یابد.

تکه نان‌های اضافه سفره، زباله نیستند؛ برکت‌اند. آنها را جداگانه و تمیز نگه داریم.

احترام به نان در واقع تمرین احترام به محیط زیست و منابع محدود زمین است.

سفره‌های نذری ما همیشه با نان متبرک می‌شود؛ این نشان از جایگاه معنوی گندم دارد.

نان حلال، نورانیت می‌آورد. مراقب باشیم چه نانی سر سفره خانواده می‌بریم.