شعر حماسی درباره دلاوری امام علی (ع) در جنگ احزاب 1405

گرد و خاکی شد بلند از رزمگاه / لرزه افتاده به جانِ مهر و ماه

ناگهان بانگی برآمد چون رعد / نعره زد عمرو آن پلیدِ بد نهاد

کیست مردی تا کند با من نبرد؟ / نیست در این دشت آیا هیچ مرد؟

سکته زد بر قلب لشکر ترس و بیم / رنگ از رخسارشان شد چون گلیم

از میان برخاست شیر کردگار / حیدر کرار، شاه ذوالفقار

گفت من هستم حریف رزم تو / بشکنم این ادعا و بزم تو

چرخ زد شمشیر حق در دست او / شد جدا سر از تنِ آن کینه‌جو

بانگ تکبیر ملائک شد بلند / بر سر دیو پلیدی خورد بند

مصطفی فرمود این ضرب علی / برتر است از طاعت هر منجلی

ضربه اش در خندق و روز نبرد / آبروی کفر را نابود کرد

شاه مردان شیر یزدان قوت پروردگار / لافتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار

در مصاف خندق آن شاه ولا / کرد با عمرو ستمگر ماجرا

یک ضربت او به روز خندق / افضل ز عبادت خلایق

چون دید نبی دلیری‌اش را / بوسید جمال حیدری‌اش را

ای که بر تارک افلاک قدم بگذاری / در نبرد احد و خندق و خیبر یاری

عمرو را چون پر کاهی به زمین کوبیدی / تو همان مظهر قهار خدای قهاری

لرزه بر جان سپاه عرب انداخته‌ای / با همان گرد و غباری که ز نعلی داری

ذوالفقار تو بود تیغ دو دم در میدان / دشمن از ترس تو در مهلکه دارد زاری

یا علی گفتن ما رمز نجات است و ظفر / تو به ما درس شجاعت و وفا بسپاری

چشم‌ها خیره به میدان بلا دوخته بود / آتش کین در دل عمرو برافروخته بود

آمد آن کوه گناه و طلبید هم‌آورد / لیک جز حیدر کرار کسی رو ننمود

خاک شد تیره و شد گرد و غباری برپا / لحظه‌ای بعد سرِ عمرو به خاک افتاده بود

پهلوان عرب آنجا به حقارت جان داد / پرچم کفر در آن لحظه دگرگون شده بود

یا علی ای پهلوان عالمین / ای امید حسن و عشق حسین

دست ما گیر که در جنگ هوس درماندیم / ای که بر کندی درِ قلعه خیبر ز حسین

یاد آن ضربت کاری که زدی بر باطل / زنده کن در دل ما شور و شعور و شیدایی

ما محبان توایم ای اسدالله غیور / کن نظر بر دل ما تا که نگیرد تنهایی