شب قدر، شب نزول ملائکه و روح است. طبق عقاید شیعه، در هر عصر، ملائکه باید بر حجت خدا در روی زمین نازل شوند و مقدرات سال را به او عرضه دارند. در زمان ما، این حجت حضرت مهدی (عج) است. بنابراین، شب بیست و سوم شب اختصاصی امام زمان است و پیوند قلبی با ایشان شرط قبولی اعمال است.
یکی از اعمالی که در شب بیست و سوم بسیار بر آن تاکید شده، تکرار دعای سلامتی امام زمان (اللهم کن لولیک الحجه بن الحسن) است. روایات میفرمایند که این دعا را در هر حالتی (رکوع، سجود، قیام و قعود) و در تمام لحظات این شب تکرار کنید. این نشان دهنده اولویت دعا برای امام بر دعا برای خود است.
وقتی انسان در شب تعیین سرنوشت، حاجت اصلی و دغدغه مهم خود را سلامتی و ظهور ولی خدا قرار میدهد، خداوند به پاس این ایثار و ولایتمداری، حوائج شخصی او را نیز به بهترین وجه برآورده میکند. دعا برای فرج، گشایش در کار خود دعا کننده نیز هست.
در این دعا از خداوند میخواهیم که ولی خود را ولی، حافظ، قائد، ناصر، دلیل و عین (دیدبان) باشد. این کلمات بار معنایی عمیقی دارند و درخواست حفظ جان امام از گزند حوادث و تمنای استقرار حکومت عدل الهی توسط ایشان در زمین را در بر میگیرند.
دعا برای امام زمان نباید صرفا لقلقه زبان باشد. در شب بیست و سوم باید با تمام وجود اضطرار غیبت را حس کرد و از عمق جان برای پایان این شب تاریک غیبت دعا نمود. اشکی که برای غربت امام ریخته شود، پاک کننده گناهان و جلا دهنده قلب است.
