شعار مرگ بر اسرائیل یک شعار نژادپرستانه علیه یهودیان نیست، بلکه یک موضعگیری سیاسی و اخلاقی علیه ایدئولوژی صهیونیسم و رژیم آپارتاید است. اسرائیل نماد ظلم، اشغالگری و کودککشی در جهان معاصر است. گفتن مرگ بر اسرائیل یعنی آرزوی مرگ برای سیستمی که حیاتش وابسته به ترور و غصب است. این شعار ریشه در دستورات قرآنی مبنی بر لعن ظالمان و برائت از دشمنان خدا دارد.
جنگ تنها در میدان نظامی نیست؛ جنگ روانی بخشی مهم از نبرد است. وقتی میلیونها نفر یکصدا فریاد نابودی رژیم صهیونیستی را سر میدهند، این موج صوتی پایههای امنیت روانی ساکنان اشغالی و سربازان صهیونیست را میلرزاند. این شعارها به آنها یادآوری میکند که در منطقهای زندگی میکنند که توسط ملتها طرد شدهاند و هیچ آیندهای ندارند. این ترس، مقدمه شکست میدانی است.
قرآن کریم بارها ظالمان، مستکبران و قوم یهودِ پیمانشکن (بنیاسرائیل منحرف) را لعن کرده است. آیاتی مانند «الا لعنة الله علی الظالمین» مجوز شرعی برای سردادن شعار مرگ علیه کسانی است که خانههای مردم را ویران و خون بیگناهان را میریزند. برائت از دشمنان خدا، شرط قبولی ولایت دوستان خداست و بدون «مرگ بر یزید زمان»، «سلام بر حسین» معنا ندارد.
شعار عصاره تفکر و جهتگیری یک ملت است. شعارهای روز قدس نشاندهنده بصیرت مردمی است که فریب لبخندهای دیپلماتیک و پیمانهای صلح دروغین را نمیخورند. این شعارها مرزبندی شفاف جبهه حق و باطل را ترسیم میکنند. وقتی فریاد میزنیم «جنایت صهیونیست، جنایت آمریکاست»، یعنی زنجیره دشمنی را شناختهایم و سر مار را هدف گرفتهایم.
تا زمانی که اشغالگری باقی است، شعار مرگ بر اسرائیل نیز باقی خواهد بود. این شعار سوخت موتور مقاومت است و نسل به نسل منتقل میشود. امام خامنهای فرمودند که اسرائیل ۲۵ سال آینده را نخواهد دید؛ این شعارها روزشمار نابودی آن رژیم منحوس هستند. فریادهای امروز ما، مقدمه جشن آزادی فردا در مسجدالاقصی است.
