متن کوتاه درباره نقش حضرت ام‌البنین در تربیت حضرت عباس 1405

حضرت ام‌البنین (س) از همان کودکی به عباس (ع) آموخت که حسین (ع) «مولا» است، نه فقط برادر. این اوج ادب است.

نقش مادر در تربیت علمدار کربلا بی‌بدیل است؛ او شیرزنی بود که شیر شجاعت و ادب را همزمان به عباس نوشاند.

عباس (ع) آیینه تمام‌نمای تربیت ام‌البنین است؛ کسی که تا لحظه آخر، اذن مادرش را برای فدا شدن فراموش نکرد.

ام‌البنین به فرزندانش یاد داد که در برابر فرزندان زهرا (س)، خادمانی مطیع و جان‌نثار باشند.

تربیت ام‌البنین یعنی اینکه عباس باشی، اما خودت را فدای حسین کنی. این درسِ بزرگِ ولایت‌مداری است.

وقتی عباس (ع) امان‌نامه را رد کرد، صدای تربیت ام‌البنین در کربلا طنین‌انداز شد: ما دینمان را به دنیا نمی‌فروشیم.

مادری که خود را کنیز فرزندان زهرا می‌دانست، پسری تربیت کرد که ساقی لب‌تشنگان حسین شد.

ام‌البنین بذر غیرت و حیا را در دل عباس کاشت تا روز عاشورا، پاسدار خیمه‌های ناموس خدا باشد.

عظمت عباس (ع)، ریشه در دامان پاک مادری دارد که عشق به ولایت را با شیره جان به او آموخت.

درس ام‌البنین به عباس این بود: پسرم، مبادا حسین را تنها بگذاری؛ تمام هستی‌ات فدای یک تار موی حسین.

تاریخ گواهی می‌دهد که انتخاب ام‌البنین توسط عقیل برای همسری علی (ع)، انتخابی راهبردی برای پرورش دلاورانی چون عباس بود.

تربیت حماسی ام‌البنین باعث شد که فرزندانش در کربلا، لحظه‌ای در دفاع از حق تردید نکنند.

ام‌البنین با رفتار عملی خود، جایگاه اهل بیت را به فرزندانش شناساند و آنها را ذوب در ولایت بار آورد.

نقش پنهان ام‌البنین در کربلا، تربیت سربازانی بود که تا آخرین قطره خون پای امامشان ایستادند.

عباس (ع) نتیجه پیوند شجاعت حیدری و ادب ام‌البنینی است؛ معجونی که کربلا را حماسی کرد.

مادران تاریخ باید از ام‌البنین بیاموزند که چگونه می‌توان فرزندانی تربیت کرد که جهانی را متحول کنند.

ادب عباس در برابر امام حسین، بازتابی از ادب ام‌البنین در برابر حضرت زهرا (س) بود.

ام‌البنین به عباس آموخت که دست دادن در راه خدا، شرط دستگیری از خلق خداست.

تربیت ولایی یعنی ام‌البنین؛ که چهار پسرش شهید شدند و او سراغ رهبرش را می‌گرفت.

میراث ام‌البنین برای عباس، بصیرتی بود که حق را از باطل تشخیص داد و در سپاه حق جاودانه شد.

می‌گویند ام‌البنین عباس را دور سر امام حسین می‌چرخاند و می‌گفت: پسرم، تو بلاگردان حسین باش.

روایت شده که ام‌البنین به عباس می‌گفت: مبادا حسین را برادر صدا کنی، او پسر فاطمه است و تو پسر من.

در لحظه وداع، ام‌البنین به عباس گفت: پسرم، رو سفیدم کن پیش فاطمه زهرا. و عباس چه زیبا روسفیدش کرد.

وقتی خبر شهادت عباس رسید، ام‌البنین فرمود: دست‌هایش فدای حسین شد؟ خدا را شکر که پیش زهرا شرمنده نشدم.

عباس (ع) هر گاه می‌خواست بنشیند، با اجازه حسین (ع) می‌نشست؛ این ادب، درس مکتب ام‌البنین بود.

ام‌البنین در گوش عباس زمزمه می‌کرد: تو ذخیره علی برای روز مبادای حسینی.

تربیت ام‌البنین چنان بود که شمر (که هم‌قبیله‌اش بود) نتوانست با امان‌نامه، عباس را فریب دهد.

عباس زانوی رکاب حسین بود؛ درسی که از زانوی ادب مادرش در برابر زینب آموخته بود.

نگاه ام‌البنین به دستان عباس، نگاه مادری بود که می‌دانست این دست‌ها گره‌گشای عالم خواهند شد.

قصه تربیت عباس، قصه مادری است که عشق به خدا را بر عشق به فرزند مقدم داشت.

عباس، نتیجه‌ی «ادبِ» ام‌البنین است.

مادری که عباس پرورید، خودِ مکتب است.

ادب عباس، وام‌دارِ شیرِ پاکِ ام‌البنین است.

ام‌البنین: مهندسِ معماریِ شخصیتِ عباس.

پسر کو ندارد نشان از پدر؟ و البته از مادری چون ام‌البنین.

عباس یعنی: شجاعت علی + ادب ام‌البنین.

ریشه غیرت ابالفضل، در خاکِ پاکِ دامانِ ام‌البنین است.

تربیت یعنی ام‌البنین؛ که ۴ شهید داد و خم به ابرو نیاورد.

عباسِ کربلا، شاگردِ اولِ کلاسِ درسِ ام‌البنین بود.

سلام بر مادری که به عباس، «سقا شدن» آموخت.

مادران عزیز، از ام‌البنین بیاموزیم که ادب در برابر بزرگان را به کودکانمان یاد دهیم.

راز تربیت فرزند صالح، در ولایت‌مداری و احترام مادر خانواده نهفته است.

ام‌البنین نشان داد که نامادری هم می‌تواند مادری نمونه و دلسوز باشد.

خانه ام‌البنین، دانشگاه عشق و ایثار بود؛ فرزندانمان را در چنین مکتبی بزرگ کنیم.

اگر می‌خواهید فرزندتان عباس‌گونه باشد، باید ام‌البنین‌وار مادری کنید.

نقش مادر در شکل‌گیری هویت دینی فرزند، در زندگی عباس و ام‌البنین کاملاً مشهود است.

احترام متقابل در خانه علی (ع) و ام‌البنین، بستر رشد قهرمانان کربلا بود.

ام‌البنین به ما یاد داد که تربیت فرزند، یک جهاد بزرگ است.

سرمایه‌گذاری ام‌البنین روی تربیت عباس، سودی به وسعت تاریخ داشت.

فرزندان ما آینه رفتار ما هستند؛ مثل عباس که آینه ادب مادرش بود.