شعر همواره یکی از ارکان اصلی مجالس اهل بیت (ع) بوده است. در فرهنگ هیئتی، شعر رسانهای است که شور و شعور را با هم میآمیزد. اشعار ولادت امام حسین (ع) معمولاً حاوی مضامین شادی، مدح فضایل حضرت، اشاره به داستان فطرس ملک و آرزوی زیارت کربلا هستند. هیئتیها با اشتراکگذاری این اشعار، فضای مجازی را نیز مانند فضای حسینیه معطر به نام ارباب میکنند و عشق و ارادت خود را به نمایش میگذارند.
فرهنگ هیئت، زبان و اصطلاحات خاص خود را دارد. کلماتی مانند «ارباب»، «نوکر»، «جنون»، «مستی» (به معنای عرفانی)، «شور» و «حرم» در پیامهای تبریک بین هیئتیها بسامد بالایی دارند. این واژگان نشاندهنده عمق صمیمیت و نوع خاص رابطهای است که محبان با امام حسین (ع) احساس میکنند. شعرهایی که حاوی این واژگان هستند، برای مخاطب هیئتی بسیار جذابتر و دلنشینترند.
یکی از پرتکرارترین تلمیحات در اشعار ولادت امام حسین (ع)، داستان فطرس ملک است. فرشتهای که بالهایش سوخته بود و با تبرک جستن به قنداقه امام حسین (ع) شفا یافت. شاعران آیینی از این داستان زیبا استفاده میکنند تا امید به بخشش گناهان و استجابت دعا را در دل مخاطب زنده کنند. این مضمون در اشعار کوتاه و پیامکی بسیار محبوب است و نماد پناه آوردن به کرم اباعبدالله است.
هرچند نام حسین (ع) همیشه با اشک گره خورده است، اما در ایام ولادت، اشعار باید رنگ و بوی شادی و حماسه داشته باشند. شعرهای ولادت بر جنبههای ملکوتی، زیبایی، کرامت و آقایی امام تأکید دارند. البته در سنت هیئت، حتی در جشنها نیز گریه شوق و یادآوری کربلا جایگاه دارد، اما غلبه با نشاط معنوی و سرور است. انتخاب شعر مناسب که توازن بین شادی و وقار را حفظ کند، هنر یک بچه هیئتی است.
امروزه هیئتیها از پلتفرمهای اجتماعی برای نشر معارف اهل بیت استفاده میکنند. یک بیت شعر ناب یا یک دوبیتی پرمغز در استوری یا وضعیت واتساپ، میتواند دلهای بسیاری را روانه کربلا کند. اشعار کوتاه به دلیل قابلیت خوانش سریع، بیشترین بازخورد را دارند. ترویج فرهنگ حسینی از طریق شعر، نوعی جهاد تبیین و زنده نگه داشتن شعائر در دنیای مدرن است.
