متن ادبی و دلی تبریک پایان عزاداری‌ها و حلول ماه ربیع‌الاول 1405

خداحافظ ای سیاهی‌های محرم و صفر، ای کتیبه‌های ماتم، ای چای‌های روضه. خداحافظ ای دو ماه عاشقی و دلدادگی. و سلام بر ربیع، سلام بر ماه رویش جوانه‌های امید. خدایا عزاداری‌های ما را به کرمت بپذیر و ماه جدید را ماه ظهور مولایمان قرار ده.

نسیم ربیع وزیدن گرفته و مشام جان را از عطر گل‌های محمدی پر کرده است. پیراهن مشکی‌ام را با احترام تا می‌زنم و در گنجینه قلبم می‌گذارم تا محرمی دیگر. خدایا! به حق اشک‌هایی که در این دو ماه ریختیم، لبخند را بر لبان امام زمانمان بنشان.

ربیع‌الاول، بهار تقویم بندگی است. فصلی که در آن طبیعتِ جان، پس از بارانِ اشکِ محرم، جوانه می‌زند. حلول این ماه عزیز، که ماه میلاد رحمت للعالمین است، بر تمام عاشقان مبارک باد. بیایید دل‌هایمان را با نور نبوی روشن کنیم.

دو ماه گریستیم تا زنده شویم. دو ماه بر سر و سینه زدیم تا بیدار شویم. اکنون نوبت آن است که با انرژیِ گرفته از کربلا، در بهارِ ربیع شکوفا شویم. ماه ربیع، ماه لبخند خداست. این لبخند بر شما مبارک.

الهی! رزق اشک ما را در محرم و صفر دادی، اکنون رزق شادی و سرور ما را در ربیع عطا کن. حلول ماه ربیع‌الاول، ماه شکستن بت‌ها و طلوع خورشید محمدی (ص) مبارک باد.

پایان ماه صفر، پایانِ غم نیست؛ آغازِ تعهد است. تعهد به اینکه حسینی بمانیم و محمدی زندگی کنیم. حلول ماه ربیع، ماه وحدت و برادری، بر مسلمین جهان مبارک.

صدای نقاره‌خانه دل می‌آید که بشارت می‌دهد: ایام غم گذشت. ربیع آمد و بوی یاس و نرگس آورد. خدایا تقدیر ما را در این ماه، احسن الحال قرار ده.

جامه سیاه را به امید شفاعت در روز جزا از تن برمی‌کنیم و جامه سفیدِ بندگی را به امید عنایت در دنیا و آخرت بر تن می‌کنیم. حلول ربیع‌الاول، ماه جشن عرشیان و فرشیان مبارک.

چشم‌هایمان هنوز از روضه‌های صفر خیس است، اما دلمان به نور ربیع روشن است. این پارادوکسِ زیبایِ شیعه بودن است: اشک در چشم و لبخند بر لب. ماه شادی اهل بیت مبارک.

الوداع ای ماه خوب گریه‌ها، الوداع ای روضه‌های جان‌فزا... و سلام ای ماه مولود نبی، سلام ای آسمانِ آبیِ رحمت. خدایا به یمن آمدن ربیع، گره از کار همه بگشا.