ترجمه فارسی فرازهای عاشقانه دعای عرفه امام حسین (ع) 1405

خدایا! آن کس که تو را گم کرده، چه پیدا کرده است؟ و آن کس که تو را پیدا کرده، چه گم کرده است؟ (ما ذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَکَ وَ مَا الَّذِی فَقَدَ مَنْ وَجَدَکَ)

کور باد چشمی که تو را نبیند در حالی که همیشه مراقب او هستی، و زیانکار باد تجارت بنده‌ای که سهمی از محبت تو در آن نیست.

خدایا! تو خودت را به من شناساندی، پس من در همه چیز تو را دیدم و تو بر همه چیز آشکاری.

معبودا! چگونه بر تو دلیل آورم با چیزهایی که در هستی خود نیازمند تو هستند؟ آیا غیر تو ظهوری دارد که تو نداری؟

کی غایب بوده‌ای که نیاز به دلیل و برهان داشته باشی تا تو را نشان دهند؟ تو از همه چیز به من نزدیک‌تری.

خدایا! کاری کن که از تو چنان بترسم که گویی تو را می‌بینم، و با تقوا مرا خوشبخت گردان و با نافرمانی بدبختم مکن.

تو پناهگاه منی زمانی که راه‌ها با همه وسعتشان بر من تنگ می‌شوند، و اگر رحمت تو نبود، هلاک می‌شدم.

خدایا! من در عین ثروتمندی (ظاهری)، فقیرم؛ پس چگونه در فقر و نداری‌ام، فقیر نباشم؟ من در عین دانایی، نادانم...

الهی! مرا از ذلتِ خودم خارج کن و پیش از آنکه بمیرم، شک و شرک را از دلم پاک کن.

تویی که شیرینیِ انس خود را به دوستانت چشاندی و آنان در برابرت خاضعانه ایستادند. تویی که لباس هیبت بر تن اولیایت کردی.

ستایش خدایی را که قضایش را کسی برنمی‌گرداند و عطایش را کسی مانع نمی‌شود.

خدایا! مرا با نورت به سوی خودت هدایت کن و با صدقِ بندگی در پیشگاهت بدار.

پروردگارا! هرگاه زبان به شکر تو گشودم، دانستم که همان شکر گفتن نیز نعمتی است که شکری دیگر می‌طلبد.

خدایا! تو آغاز کردی نیکی را پیش از آنکه من شایسته آن باشم. نعمت دادی پیش از آنکه درخواست کنم.

تو پناه منی وقتی که حوادث روزگار مرا می‌آزارند. تو یاور منی وقتی که دشمنان برایم حیله می‌کنند.

خدایا! نیاز من به تو دائمی است و بی‌نیازی تو از من ابدی. چگونه ادعای دارایی کنم وقتی همه چیزم از توست؟

الهی! مرا به که واگذار می‌کنی؟ به خویشاوندی که پیوند محبت را ببرد؟ یا به بیگانه‌ای که با من ترش‌رویی کند؟

اگر تو بر من خشم نگیری، باکی ندارم (از سختی‌ها)، اما عافیت و مهربانی تو بر من گواراتر است.

خدایا! لذت و شیرینی عفوت، حلاوت رحمتت و گشایش در کارت را به من بچشان.

منم آن که بدی کرد، منم آن که خطا کرد، منم آن که غافل شد... و تویی آن که بخشید، تویی آن که پوشاند، تویی آن که وفا کرد.

خدایا! اگر در آسمان و زمین خدایانی جز تو بودند، هر آینه تباه می‌شدند. پس منزه است خدا از آنچه توصیف می‌کنند.

نیست خدایی جز تو، که یگانه و بی‌شریکی. پادشاهی و حمد از آن توست و تو بر هر کاری توانایی.

خدایا! تو مرا شنوا و بینا آفریدی. تو مرا از خاک پدید آوردی و روزی دادی.

اقرار می‌کنم به خدایی تو و بازگشت می‌کنم به سوی تو، در حالی که معترفم به کوتاهی خود در بندگی.

ای کسی که در آسمان‌ها بزرگی اوست و در زمین نشانه‌های او. ای کسی که در هر چیزی برهانی بر یگانگی اوست.

من گواهی می‌دهم به حقیقت ایمانم و باور یقینم و یکتایی توحیدم.

ای پروردگار من! من روی به سوی تو آوردم و به ربوبیت تو اقرار کردم.

خدایا! تدبیر تو در کارها چنان سریع و دگرگون‌کننده است که بندگان عارف تو به هیچ حالتی دل نمی‌بندند.

همه موجودات در هستی خود به تو محتاجند و تو در هستی خود از همه بی‌نیازی.

خدایا! مرا به حقایق اهل قرب برسان و در راه کسانی که به تو جذب شده‌اند (مجذوبین) قرارم ده.