خداوند متعال نعمتهای پاکیزه (طیبات) را برای بندگانش حلال کرده است. لذت بردن از غذا، بهویژه وعده ناهار که در فرهنگ ایرانی وعده اصلی محسوب میشود، یکی از شادیهای حلال است. شوخی با «بازگشت ناهار» نشاندهنده قدرشناسی انسان نسبت به نعمتهایی است که شاید در روزهای عادی به چشم نمیآیند، اما فقدان آنها در ماه رمضان حس میشود. این طنزها، شکرگزاریِ خندان است.
در ماه رمضان، ساعت بیولوژیک بدن تغییر میکند و وعده ناهار حذف میشود. بازگشت ناگهانی این وعده در روز عید، برای بدن و ذهن اتفاقی جالب و گاهی عجیب است. طنزهای مربوط به این موضوع، به این تغییر عادت اشاره دارند. اینکه انسان ساعت ۱۲ ظهر احساس گرسنگی میکند و مجاز به خوردن است، حسی از آزادی و رهایی را تداعی میکند.
در ایران، ناهار روز عید فطر معمولاً غذایی خاص و مجلسی است. خانوادهها دور هم جمع میشوند و غذاهایی مثل کباب، قورمهسبزی یا ماهیپلو طبخ میکنند. این وعده غذایی نماد «جشن» و «پایان روزهداری» است. شوخی با ناهار، در واقع اشاره به همین دورهمیهای خوشمزه و سفرههای رنگین است.
بیدار شدن در سحر، علیرغم معنویتش، سختیهای فیزیکی (کمخوابی) دارد. طنزهای «خداحافظی با سحر» و «سلام بر ناهار»، بیانگر راحتی جسمانی پس از یک ماه تلاش است. انسان ذاتاً راحتطلب است و بازگشت به روال عادی خواب و خوراک، برایش خوشایند است. البته مؤمن زرنگ، معنویت سحر را با نماز شب حفظ میکند، اما سختیِ بیداری اجباری برای غذا را ندارد.
انتشار این نوع مطالب در شبکههای اجتماعی، موجی از شادی و همذاتپنداری ایجاد میکند. همه مردم این تجربه مشترک (نداشتن ناهار و بازگشت آن) را داشتهاند، بنابراین شوخی با آن برای همه قابل درک و خندهدار است. این اشتراک احساسات، همبستگی اجتماعی را در روز عید تقویت میکند.
