قرآن کریم زیباترین تعبیر را برای مشترکات ادیان دارد: کلمه سواء. این کلمه همان توحید است. در روز مبعث باید به یاد داشته باشیم که تمامی پیامبران از آدم تا خاتم برای یک هدف مبعوث شدند و آن شکستن بت های سنگی و نفسانی و دعوت به پرستش خدای یگانه بود. این اصل، محکم ترین زنجیر اتصال میان ادیان است.
اگر در مناسک و احکام ظاهری تفاوت هایی میان ادیان وجود دارد اما در اصول اخلاقی اختلافی نیست. «آنچه برای خود نمیپسندی برای دیگران نپسند» قاعده طلایی است که در تورات انجیل و قرآن به اشکال مختلف بیان شده است. مبعث جشن تکمیل این فضیلت های اخلاقی است که میراث مشترک بشریت است.
همه ادیان الهی به آینده ای روشن و آمدن یک منجی که جهان را پر از عدل و داد میکند ایمان دارند. مسلمانان منتظر مهدی (عج) هستند مسیحیان منتظر بازگشت عیسی (ع) و یهودیان نیز ماشیح را انتظار میکشند. این امید مشترک به آینده افقی روشن برای همکاری و وحدت در برابر ظلم جهانی میگشاید.
هیچ پیامبری پیامبر قبل از خود را تکذیب نکرد. عیسی (ع) بشارت دهنده احمد بود و محمد (ص) تصدیق کننده مسیح. این پیوستگی نشان میدهد که دین یک پروژه الهی واحد است که در طول زمان و متناسب با رشد بشر کامل تر شده است. مبعث نقطه اوج و کمال این پروژه است.
قرآن خود را «مهیمن» بر کتب قبلی میداند یعنی نگهبان و حافظ حقایق آنها. بسیاری از داستان های پیامبران گذشته با جزئیات و احترام در قرآن آمده است. مطالعه تطبیقی این داستان ها در روز مبعث میتواند پرده از حقایق زیبای تاریخی و معرفتی بردارد و دل ها را به هم نزدیک کند.
