روایت لحظه ضربت خوردن علی (ع) و جنایت ابن ملجم مرادی 1404

سه نفر از خوارج در مکه هم‌قسم شدند؛ یکی برای کشتن معاویه، یکی برای عمروعاص و من، عبدالرحمن بن ملجم، برای کشتن علی (ع).

قراری گذاشتیم در شب نوزدهم ماه رمضان، زمانی که همه در حال عبادت‌اند، نقشه را عملی کنیم.

شمشیری تهیه کردم و آن را هزار درهم خریدم و با هزار درهم دیگر، آن را به مهلک‌ترین زهرها آغشته نمودم.

وارد کوفه شدم و عشق باطلی به نام قطام، مرا در تصمیم شومم مصمم‌تر کرد؛ کابین او خون علی بود.

شبیب و وردان نیز همدستان من شدند تا در تاریکی سحر، جنایت تاریخ را رقم بزنیم.

قلبم سیاه شده بود و چشمانم کور؛ نصیحت‌های هیچ‌کس در من اثر نداشت.

در مسجد کوفه مخفی شدیم، مانند مارهایی که در کمین شکارند، منتظر ورود شیر خدا بودیم.

تمام وجودم می‌لرزید، نه از ترس خدا، بلکه از هیبت مردی که قرار بود خونش را بریزم.

آسمان و زمین سنگینی این گناه را حس می‌کردند، اما شقاوت بر دل من مُهر زده بود.

شیطان در آن شب، فرمانده ذهن و دست من بود و راه بازگشت را بر من بسته بود.

علی (ع) وارد مسجد شد؛ صدای اذانش در کوفه پیچید و خفتگان را بیدار کرد، حتی من را که به دروغ خود را به خواب زده بودم.

او به نماز ایستاد؛ نمازی که آخرین نماز عمرش بود. آرامش عجیبی در چهره‌اش موج می‌زد.

رکعت اول تمام شد، سر از سجده برداشت و دوباره به سجده رفت.

در آن لحظه که پیشانی‌اش بر خاک بود، از مخفیگاه بیرون جستم.

شمشیر زهرآگین را بالا بردم؛ تمام کینه بدر و خیبر و نهروان در بازوانم جمع شده بود.

فریاد زدم: «الحکم لله یا علی، لا لک!» (حکم فقط مال خداست، نه تو).

شمشیر را فرود آوردم؛ همان جایی که پیشتر در جنگ خندق جراحت برداشته بود، شکافته شد.

خون فواره زد و محراب رنگین شد. صدای «فزت و رب الکعبه» او، ستون‌های مسجد را لرزاند.

من فرار کردم، اما فریاد جبرئیل در آسمان پیچید: «تهدمت والله ارکان الهدی».

زمین زیر پایم می‌لرزید، گویی نمی‌خواست سنگینی مرا تحمل کند.

مردم هجوم آوردند؛ چهره‌ها پر از خشم و اشک بود. مرا گرفتند و دست‌بسته نزد علی بردند.

انتظار داشتم علی دستور دهد مرا تکه تکه کنند، همانطور که حاکمان دیگر می‌کردند.

اما او، در حالی که خون از سرش جاری بود، نگاهی کریمانه به من کرد.

فرمود: «با او مدارا کنید؛ اگر زنده ماندم خودم می‌دانم چه کنم و اگر رفتم، فقط یک ضربه در برابر یک ضربه بزنید».

حتی دستور داد از شیر و غذایی که برای خودش می‌آوردند، به من بدهند.

این برخورد، آتشی سوزاننده‌تر از آتش دوزخ به جانم انداخت؛ من که بودم و او که بود؟

نگاه‌های یتیمان کوفه که بیرون خانه ایستاده بودند، تیرهایی بود که بر قلب سیاهم می‌نشست.

حتی در آن لحظات، او نگران عدالت بود که مبادا به من ظلمی شود.

من بدترین خلق خدا بودم (اشقی الاشقیاء) که بهترین خلق خدا را کشتم.

تاریخ نام مرا به عنوان قاتل عدالت و انسانیت ثبت کرد.

شیطان به من وعده بهشت داده بود، اگر علی را بکشم؛ چه خیال باطلی!

فکر می‌کردم با کشتن علی، دین خدا را نجات می‌دهم؛ این اوج گمراهی و جهالت خوارج بود.

زهری که بر شمشیر زدم، ابتدا روح خودم را مسموم کرده بود.

من ابزاری بودم در دست معاویه و افکار پوسیده خوارج.

قطام، جایزه جنایتم بود، اما چه سود که دنیا و آخرت را با هم باختم.

ننگ ابدی بر پیشانی‌ام نشست؛ نامی که تا ابد مورد لعن فرشتگان و انسان‌هاست.

من خورشید را در شب قدر خاموش کردم، اما نور او هرگز خاموش نشد.

وصیت من به تاریخ این است: تعصب خشک و جهالت، انسان را به قعر جهنم می‌کشاند.

ای کاش هرگز زاده نمی‌شدم و ای کاش دستانم قبل از آن ضربه خشک می‌شد.

حالا منم و عذاب جاودان و لعنت تمام آزادگان جهان.

من ماندم و روسیاهی ابدی. علی به رستگاری رسید و من به شقاوت.

خوارج فکر می‌کردند با ترور، کار علی تمام می‌شود، اما علی تازه آغاز شد.

خون علی، ریشه عدالت را آبیاری کرد و جهل ما را رسوا نمود.

هر سال در شب‌های قدر، نام من با لعنت همراه است و نام او با صلوات.

من نماد حماقت مقدسی هستم که دین را بر علیه دین بکار برد.

پایان من، آغاز غربت اسلام بود.

آن ضربه، فقط فرق علی را نشکافت، بلکه فرق عدالت و انسانیت را شکافت.

وای بر من که امام هدایت را کشتم و چراغ راه را شکستم.

هیچ آبی نتوانست لکه ننگ مرا بشوید.

من عبرتی شدم برای تمام کسانی که با ظاهر دین، به جنگ حقیقت دین می‌روند.