روز جهانی پیکنیک که هر ساله در ۱۸ ژوئن جشن گرفته میشود، دعوتی است برای خروج از محیطهای بسته خانه و محل کار و پناه بردن به آغوش طبیعت. واژه پیکنیک از زبان فرانسوی گرفته شده و به معنای وعده غذایی است که هر کس سهمی در آن دارد. این روز یادآور اهمیت ارتباط با طبیعت، تنفس هوای پاک و تقویت پیوندهای اجتماعی و خانوادگی در فضایی صمیمی و غیررسمی است.
ایرانیان از دیرباز عاشق طبیعتگردی و گشت و گذار بودهاند. سیزدهبدر نماد بارز این علاقه ملی است. در فرهنگ ایرانی، پیکنیک معمولاً با پهن کردن فرش یا زیرانداز، دم کردن چای ذغالی (آتیشی)، پختن کباب یا غذاهای سنتی مثل لوبیاپلو و کتلت، و بازیهای دستهجمعی همراه است. پارکهای جنگلی، حاشیه رودخانهها و کوهپایهها در روزهای تعطیل مملو از خانوادههایی است که برای تجدید قوا به طبیعت آمدهاند.
برای داشتن یک تجربه راحت، همراه داشتن وسایل مناسب ضروری است. زیرانداز ضدآب، فلاسک چای، یخدان برای خنک نگه داشتن نوشیدنیها و مواد غذایی فاسدشدنی، ظروف نشکن و سبک، منقل و ذغال، و کیسه زباله از ملزومات اصلی هستند. همچنین داشتن جعبه کمکهای اولیه، کرم ضد آفتاب و کلاه آفتابگیر برای حفظ سلامتی توصیه میشود.
غذاهای پیکنیک باید طوری باشند که حمل آنها آسان باشد و سریع فاسد نشوند. ساندویچهای سرد (مثل الویه یا کوکو)، فینگرفودها، میوههای شسته شده و تنقلات سالم گزینههای خوبی هستند. اگر قصد کباب کردن دارید، گوشت را از قبل طعمدار کرده و در یخدان حمل کنید. نوشیدن آب کافی و شربتهای سنتی مثل سکنجبین در هوای گرم فراموش نشود.
مهمترین اصل در پیکنیک، احترام به طبیعت است. شعار «در طبیعت چیزی جز عکس نیندازیم و چیزی جز ردپا باقی نگذاریم» باید سرلوحه همه باشد. جمعآوری تمام زبالهها، عدم شکستن شاخه درختان برای آتش، خاموش کردن کامل آتش قبل از ترک محل و عدم آلودگی منابع آبی، وظیفه اخلاقی هر گردشگری است تا این زیباییها برای آیندگان نیز باقی بماند.
