شعر بشنو از نی مولانا برای کپشن اینستاگرام 1405

بشنو از نی چون حکایت می کند، از جدایی ها شکایت می کند. روز بزرگداشت مولانا گرامی باد.

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش، باز جوید روزگار وصل خویش.

من به هر جمعیتی نالان شدم، جفت بدحالان و خوش حالان شدم.

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق، تا بگویم شرح درد اشتیاق.

آتش است این بانگ نای و نیست باد، هر که این آتش ندارد نیست باد.

روزها گر رفت گو رو باک نیست، تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست.

عشق جوشد بحر را مانند دیگ، عشق ساید کوه را مانند ریگ.

ملت عشق از همه دین ها جداست، عاشقان را ملت و مذهب خداست.

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم، دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم.

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید، معشوق همین جاست بیایید بیایید.

مولانا، روایتی است از سفر انسان از خاک تا افلاک. روز بزرگداشت خداوندگار عشق و عرفان گرامی باد.

نی، حکایتگر روح انسان است که از نیستان عالم معنا جدا شده و در قفس تن ناله می کند. بشنویم این حکایت را.

هشتم مهرماه، روزی برای اندیشیدن به فلسفه عشق و یگانگی در کلام حضرت مولاناست.

مثنوی معنوی، نردبان آسمان است. خوشا آنان که پله پله تا ملاقات خدا رفتند.

در مکتب مولانا، ناامیدی کفر است. او پیام آور امید، رقص و پرواز روح است.

مولانا طبیب روح است؛ نسخه او عشق است و پرهیز از تعلقات دنیوی. روزش گرامی.

امروز روز مردی است که شور را با شعور و عشق را با عقل پیوند زد. مولانا جلال الدین بلخی.

بیایید امروز گوش جان بسپاریم به نوای نی وجودمان و راه بازگشت به اصل را پیدا کنیم.

جهان بدون مولانا، چیزی کم داشت؛ شاید معنای واقعی دوست داشتن را.

بزرگداشت مولانا، بزرگداشت انسانیت، صلح و دوستی فرامرزی است.

خنک آن قماربازی که بباخت آن چه بودش، بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر.

دلتنگم و دیدار تو درمان من است، بی رنگ رخت زمانه زندان من است.

زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا، چه نغز است و چه خوب است و چه زیباست خدایا.

ای در دل من میل و تمنا، همه تو / وندر سر من مایه سودا، همه تو.

گفتم که رفیقی کن با من که منم خویشت، گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه.

آب حیات عشق را در رگ ما روانه کن، آینه صبوح را ترجمه شبانه کن.

جان من و جان تو را هر دو به هم دوخت قضا. روز بزرگداشت پیوند شمس و مولانا مبارک.

اوست نشسته در نظر، من به کجا نظر کنم؟ اوست گرفته شهر دل، من به کجا سفر کنم؟

در هوایت بی قرارم روز و شب، سر ز پایت برندارم روز و شب.

ای یوسف خوش نام ما خوش می روی بر بام ما. تقدیم به عاشقان مکتب مولوی.

خاموش کن، که عشق خود زبان دارد.

ما ز بالاییم و بالا می رویم.

انسان، مسافر ابدیت است.

عشق، اسطرلاب اسرار خداست.

رقص سماع، رقص بندگی است.

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر.

مولانا، اقیانوس بی کران معنا.

نی نامه، غم نامه نیست، هجران نامه است.

روز عرس، روز وصال مولانا.

خداوندگار بلخ، افتخار ایران.