داستان مظلومیت و تبعید امام موسی کاظم (ع) از مدینه 1405

در بیستم شوال، هارون الرشید عباسی که از نفوذ معنوی امام کاظم (ع) هراسان بود، دستور دستگیری ایشان را در کنار قبر پیامبر (ص) صادر کرد.

سربازان حکومت، حرمت حرم نبوی را شکستند و امام را در حال عبادت دستگیر کردند تا خورشید هدایت را به بند بکشند.

امام کاظم (ع) هنگام وداع اجباری با قبر جدشان فرمودند: یا رسول الله، ببین که امتت با فرزندت چه می‌کنند.

برای جلوگیری از شورش مردم مدینه، هارون دستور داد دو کاروان ساختگی به سمت‌های مختلف حرکت کنند تا مقصد اصلی تبعیدگاه امام پنهان بماند.

این تبعید سرآغاز فصل طولانی زندان‌های تاریک و شکنجه‌های روحی برای موسی بن جعفر (ع) بود که سال‌ها به طول انجامید.

امام را غریبانه و در غل و زنجیر از مدینه خارج کردند، در حالی که دل‌های مؤمنین خون بود و چشمانشان گریان.

هارون که تحمل دیدن محبوبیت امام را نداشت، ایشان را ابتدا به بصره و سپس به سیاهچال‌های مخوف بغداد منتقل کرد.

تاریخ گواهی می‌دهد که این تبعید، نه تنها نور امام را خاموش نکرد، بلکه زندان را به عبادتگاه و کانون هدایت تبدیل نمود.

وداع امام کاظم (ع) با خانواده و شهر مدینه، وداعی تلخ بود که بوی شهادت و غربت از آن به مشام می‌رسید.

در این روز، مدینه بار دیگر یتیم شد و پدر مهربان امت را از دامن خود جدا دید.

تبعید و زندان هم نتوانست مانع ارتباط امام با خدا و هدایت پیروانش شود؛ درسی بزرگ برای ایستادگی در برابر ظلم.

صبر جمیل امام کاظم (ع) در برابر تبعید، الگویی جاودانه برای تمام آزادگان جهان است که حق‌طلبی هزینه دارد.

سکوت معنادار امام در هنگام دستگیری، فریادی بلندتر از هر اعتراض بود که مشروعیت خلافت عباسی را زیر سوال برد.

مظلومیت امام کاظم (ع) نشان داد که حکومت‌های جور برای بقای خود حتی به اولیای خدا نیز رحم نمی‌کنند.

استقامت در غربت و تبدیل تهدید زندان به فرصت عبادت، هنر مردان خداست.

امام به ما آموخت که حتی در غل و زنجیر و تبعید، می‌توان آزاده بود و بنده زر و زور نشد.

تحمل دوری از وطن و خانواده در راه خدا، جهادی خاموش بود که پایه‌های حکومت عباسی را لرزاند.

مبارزه منفی با طاغوت، گاهی با پذیرش رنج زندان و تبعید محقق می‌شود تا چهره نفاق آشکار گردد.

ولایتمداری یعنی همراهی با امام حتی زمانی که در تبعید و حصر است.

اشک‌های مردم مدینه در روز تبعید، نشان از پیوند عمیق عاطفی امت با ولایت داشت.

یا باب الحوائج، در سالروز تبعیدت دلم هوای کاظمین کرده است. دستم را بگیر.

آقا جان، همانطور که در غربت زندان انیس و مونسی داشتی، مونس دل‌های غریب ما باش.

ای زندانی بغداد، به حق دل شکسته‌ات در لحظه جدایی از مدینه، گره از کار ما باز کن.

سلام بر پاهای رنجور و بدن نحیف تو که زیر بار زنجیرها خم شد اما تسلیم نشد.

یا موسی بن جعفر، تبعید تو آغاز روضه غربت است. ما را در غم خود شریک بدان.

خدایا به حق غربت امام هفتم، هیچ مظلومی را در چنگال ظالم اسیر مگذار.

ای صبور آل محمد، صبر و استقامت در سختی‌ها را به شیعیانت عطا فرما.

دل‌های ما نیز مانند کبوتران حرمت، تبعیدی کوی محبت توست. ما را بپذیر.

آجرک الله یا بقیه الله در مصیبت جد بزرگوارتان.

یا کاظم الغیظ، خشم مقدس ما را بر دشمنان اهل بیت افزون گردان.