مرور خاطرات شیرین سحری‌های دوران کودکی و روزه کله گنجشکی 1404

یادش بخیر سحرهای کودکی، چشمان خواب‌آلود و صدای رادیو ترانزیستوری پدر که دعای سحر پخش می‌کرد.

اولین باری که برای سحری بیدار شدم، حس می‌کردم بزرگ شده‌ام. چه ذوقی داشتم برای نشستن کنار بزرگترها.

یاد سفره‌های سحری خانه مادربزرگ بخیر، بوی پلو و چای شیرین و صدای قاشق‌هایی که سکوت شب را می‌شکست.

آن روزها سحرها حال و هوای دیگری داشت. انگار ستاره‌ها پایین‌تر بودند و خدا به خانه‌های قدیمی ما نزدیک‌تر بود.

صدای ربنای دم افطار و دعای سحر با صدای اساتید قدیمی، هنوز هم مرا می‌برد به حیاط باصفای خانه پدری.

یادش بخیر روزه‌های کله گنجشکی، تا ظهر روزه بودیم و با یک ناهار خوشمزه افطار می‌کردیم. خدا قبول می‌کرد، شک ندارم.

چه معامله شیرینی بود روزه کله گنجشکی، خدا مهربانی‌اش را به رخ کودکی‌های ما می‌کشید.

پدرم می‌گفت روزه کله گنجشکی یعنی خدا فرشته‌هاشو می‌فرسته تا بال‌هاشون رو سایه سرت کنن.

اون موقع‌ها فکر می‌کردیم داریم سخت‌ترین کار دنیا رو انجام میدیم، ولی الان می‌فهمیم شیرین‌ترین عبادت بود.

تشویق‌های مادر برای روزه کله گنجشکی، بهترین جایزه دنیا بود. یادش گرامی.

هنوز هم وقتی سحر میشه، دنبال اون حس ناب کودکی می‌گردم. حسی که انگار خدا داشت بغلمون می‌کرد.

صفای سحرهای قدیم تکرار نشدنیه. همه دور هم بودیم، دلمون خوش بود و امیدمون به خدا زیاد.

یاد اون وقتا که سحری خوردن یه ماجراجویی شبانه بود برای ما بچه‌ها. چقدر می‌خندیدیم و چقدر زود خوابمون می‌برد.

کاش می‌شد یه بار دیگه با همون دل پاک کودکی سحر بیدار بشیم و با خدا حرف بزنیم.

خاطرات سحرهای کودکی مثل یه گنج گوشه دلم مونده. هر رمضان گردگیریش می‌کنم و کیف می‌کنم.

جای پدر و مادرهایی که اولین بار یادمون دادن سحر چیه، سر سفره‌های الان خیلی خالیه. روحشون شاد.

یاد پدربزرگ که سحرها با صدای بلند مناجات می‌خوند و ما زیر چشمی نگاش می‌کردیم.

سفره سحری بدون حضور بزرگترها یه چیزی کم داره. خدایا رفتگانمون رو سر سفره کرمت مهمان کن.

چقدر دلم تنگه برای اون دست‌های مهربونی که بیدارم می‌کرد و می‌گفت پاشو سحر شده گل پسرم/دخترم.

نور به قبرشون بباره اونایی که چراغ سحری رو تو خونه‌هامون روشن نگه داشتن.

بچه‌ها یادتونه مسابقه می‌ذاشتیم کی بیشتر می‌تونه سحری بخوره؟ چه دنیای قشنگی داشتیم.

اون موقع‌ها تلویزیون برنامه هاش کم بود ولی دلامون به هم نزدیک بود. سحرها همه بیدار بودیم.

یادش بخیر خواب و بیدار تلو تلو می‌خوردیم تا سر سفره، ولی دلمون نمی‌ومد سحری رو از دست بدیم.

الانم سحری می‌خوریم، ولی اون مزه چای شیرین سحرهای کودکی دیگه پیدا نمیشه.

خاطره بازی با سحر اول رمضان، آدم رو جوون می‌کنه. بیاید این رسما رو برای بچه‌های خودمونم بسازیم.