ازدواج حضرت علی (ع) و حضرت زهرا (س) یک رویداد معمولی نبود، بلکه فرمانی الهی بود. پیامبر (ص) فرمودند: «فرشتهای از جانب خدا آمد و گفت: نور را به نور تزویج کن». خواستگاران ثروتمند بسیاری پاسخ منفی شنیده بودند، اما وقتی علی (ع) با شرم و حیا پا پیش گذاشت، پیامبر با لبخند رضایت داد و حضرت زهرا (س) با سکوت پرمعنای خود موافقت کرد. این ازدواج در سال دوم هجری رخ داد.
مهریه حضرت زهرا (س) زره حضرت علی (ع) بود که فروخته شد (حدود ۵۰۰ درهم). با این پول اندک، جهیزیهای بسیار ساده شامل پیراهن، روسری، دستاس، کوزه و چند تکه لوازم ضروری منزل تهیه شد. این سادگی تعمدی، پیامی جاودانه برای تمام مسلمانان دارد که خوشبختی در اشیاء گرانقیمت نیست، بلکه در تفاهم و ایمان است.
مفسران شیعه و سنی ذیل آیات ۱۹ و ۲۰ سوره الرحمن («مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیانِ... یَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ») گفتهاند که منظور از دو دریا، علی (ع) و فاطمه (س) هستند که به هم میرسند و حاصل این پیوند، لؤلؤ و مرجان یعنی امام حسن (ع) و امام حسین (ع) هستند. این تعبیر قرآنی عظمت این ازدواج را نشان میدهد.
زندگی مشترک این دو بزرگوار سرشار از محبت، احترام متقابل و تقسیم کار بود. کارهای بیرون از خانه با علی (ع) و کارهای داخل خانه با فاطمه (س) بود. امیرالمؤمنین (ع) میفرمایند: «به خدا سوگند هرگز کاری نکردم که فاطمه خشمگین شود و او نیز هرگز مرا خشمگین نکرد». این سطح از تفاهم، اوج کمال خانواده است.
این روز در تقویم جمهوری اسلامی ایران به عنوان «روز ازدواج» نامگذاری شده است تا فرصتی باشد برای ترویج فرهنگ ازدواج آسان، آگاهانه و پایدار. یادآوری سیره علوی و فاطمی در این روز، پادزهری در برابر فرهنگهای غلط و مادیگرایانه پیرامون ازدواج است.
