رابطه استاد و شاگرد در فرهنگ ایرانی-اسلامی جایگاه ویژهای دارد. تبریک گفتن مناسبتهای مذهبی مانند حلول ربیعالاول به استاد، نشاندهنده ادب، قدرشناسی و پیوند عاطفی عمیق میان شاگرد و معلم است. این پیامها باید با لحنی محترمانه، وزین و دور از شوخیهای سخیف نگارش شوند.
در پیامهای تبریک به اساتید، زیباست که به جایگاه علمی ایشان نیز اشاره شود. مثلاً تشبیه ربیع به «بهار دانش» یا اشاره به اینکه کلاس درس ایشان همواره کلاس معرفت است، ارزش پیام را دوچندان میکند و نشان میدهد که شاگرد به ابعاد مختلف شخصیت استاد توجه دارد.
لحن پیام باید متناسب با صمیمیت و نوع رابطه با استاد باشد. برای اساتید دانشگاه و بزرگان، لحن کاملاً رسمی و ادبی («حضرتعالی»، «محضر مبارک») مناسب است، اما برای معلمان مدارس یا اساتیدی که رابطه نزدیکتری دارند، میتوان از لحنی کمی صمیمانهتر اما همچنان مؤدبانه استفاده کرد.
بسیاری از معلمان در ایام محرم و صفر، علاوه بر درسهای تخصصی، نکاتی اخلاقی و تربیتی از عاشورا به شاگردان میآموزند. اشاره به این موضوع در پیام تبریک («ممنون بابت درسهای عاشورایی») نشاندهنده تاثیرگذاری استاد و هوشیاری شاگرد است.
بهترین زمان برای ارسال این پیام، صبح روز اول ربیعالاول یا نهایتاً تا پایان هفته اول است. ارسال پیام در ساعات کاری یا اوایل شب مناسبتر است و از ارسال پیام در ساعات استراحت باید پرهیز کرد.
