نقش حیاتی خانواده
خانواده اولین و مهمترین تکیهگاه افراد دارای معلولیت است. پذیرش، حمایت عاطفی و تلاش برای توانبخشی فرزند، بار سنگینی است که والدین با عشق تحمل میکنند. سلامت روان و موفقیت فرد توانیاب، مستقیماً به حمایت خانواده وابسته است.
خانواده اولین و مهمترین تکیهگاه افراد دارای معلولیت است. پذیرش، حمایت عاطفی و تلاش برای توانبخشی فرزند، بار سنگینی است که والدین با عشق تحمل میکنند. سلامت روان و موفقیت فرد توانیاب، مستقیماً به حمایت خانواده وابسته است.
پرستاران و اعضای خانواده که از افراد دارای معلولیت شدید مراقبت میکنند، با چالشهای جسمی (کمردرد، خستگی) و روحی (افسردگی، فرسودگی شغلی) مواجهاند. آنها اغلب نیازهای خود را فراموش میکنند تا به عزیزشان رسیدگی کنند.
جامعه و دولت وظیفه دارند با ارائه خدمات «تسکینی» (Respite Care)، حمایتهای مالی و مشاورهای، از فشار روی خانوادهها بکاهند. خانوادههای دارای فرزند معلول نباید احساس تنهایی کنند.
در مراکز شبانهروزی نگهداری معلولین، پرستاران و مادریارانی فعالیت میکنند که کارشان بسیار سخت و طاقتفرساست. آنها علاوه بر کارهای بهداشتی، نقش عاطفی پدر و مادر را برای مددجویان بیسرپرست ایفا میکنند.
کمک هزینهای است که سازمان بهزیستی به خانوادههایی که از معلولان شدید و خیلی شدید در منزل نگهداری میکنند، پرداخت میکند تا بخشی از زحمات و هزینههای آنان جبران شود.