جملات حکیمانه سعدی درباره عشق و جوانی 1405

سعدی در باب جوانی می‌فرماید: ای که دستت می‌رسد کاری بکن، پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار. قدر نیروی جوانی را بدانیم.

جوانان را نصیحت سعدی این است: جوانی شمع ره است و پیری شب تار، شمع را دریاب پیش از آنکه تاریکی فرا رسد.

در گلستان آمده است: هر که در خردی ادب نکند، در بزرگی فلاح نریزد. تربیت نفس در جوانی، ضامن سعادت پیری است.

سعدی می‌گوید: چنان کوش در موسم نوبهار، که پاییز نیایدت شرمسار. جوانی بهار عمر است و وقت کاشتن بذر دانایی.

حکیمی گفت: جوانی کجاست؟ گفتم بر باد رفت. سعدی هشدار می‌دهد که غفلت در جوانی، حسرت در پیری است.

عشق سعدی، عشقی است که جان را صیقل می‌دهد: هر که دلارام دید از دلش آرام رفت، چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت.

در مکتب سعدی، عشق بدون معرفت هوس است: عشق آن باشد که حیرانت کند، بی نیاز از کفر و ایمانت کند.

سعدی درباره پاک‌بازی در عشق می‌گوید: گر برود جان ما در طلب وصل دوست، حیف نباشد که دوست دوست‌تر از جان ماست.

عشق حقیقی در کلام استاد سخن چنین است: من از آن روز که دربند توام آزادم، پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم.

سعدی عشق را مایه حیات می‌داند: مرده آن است که نامش به نکویی نبرند، عاشق هرگز نمیرد که در او روح دمند.

سعدی می‌فرماید: دو چیز طیره عقل است، دم فروبستن به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشی. جوانی را با سخن سنجیده بیارایید.

عالم بی‌عمل به زنبور بی‌عسل ماند. جوان دانا آن است که علمش را در عملش نمایان کند.

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند، نه هر که آینه سازد سکندری داند. عشق نیازمند هنر عشق ورزیدن و صبوری است.

قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکند، بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم. زمان سرمایه جوانی است.

خشم بیش از حد گرفتن وحشت آرَد و لطف بی‌وقت هیبت ببرد. در عشق و دوستی میانه‌رو باشید.

سعدی شور عشق را چنین توصیف می‌کند: همه قبیله من عالمان دین بودند، مرا معلم عشق تو شاعری آموخت.

در وصف معشوق می‌گوید: بوی گل و ریحان‌ها می‌رود و انسان‌ها، دهان همه بسته است و چشم همه بر روزن.

عشق سعدی جسورانه است: گویند مگو سعدی چندین سخن از عشقش، می‌گویم و بعد از من گویند به دوران‌ها.

سلسله موی دوست حلقه دام بلاست، هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست.

تا نپنداری که من در دانه‌ی عشقت بمانم، من نه آن مرغم که در هر دام و دانه‌ای بمانم، مگر دانه‌ی خال تو.

جوانی بگذشت و نچیدیم گلی... دریغ از عمر که بی عشق گذشت.

سعدی: عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست.

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست.

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز.

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل.