روایت اسیری حضرت زینب و کودکان 1405

صبح روز یازدهم، عمر سعد دستور داد اسرا را حرکت دهند. زنان و کودکان را بر شترهای بی جهاز سوار کردند.

دشمن برای آزار بیشتر، کاروان اسرا را از کنار قتلگاه عبور داد. نگاه زینب (س) که به بدن پاره پاره حسین (ع) افتاد، آتشی در دلش روشن شد.

زینب (س) فریاد زد: یا محمداه! این حسین توست که عریان بر خاک افتاده... این جمله اشک دشمن را هم جاری کرد.

دست‌های کوچک کودکان را با طناب بستند. زنجیر بر گردن امام سجاد (ع) انداختند که خون از گردن مبارکش جاری شد.

رقیه (س) گریه می‌کرد و بابا را می‌خواست. با تازیانه او را ساکت می‌کردند.

حضرت زینب (س) در طول مسیر، سپر کودکان بود. هرگاه تازیانه‌ای بالا می‌رفت، خود را حائل می‌کرد.

این آغاز سفری بود که از کربلا شروع شد، به کوفه و شام رسید و کاخ‌های ظلم را لرزاند.

زینب (س) که روزی با جلال و جبروت وارد کربلا شده بود، اکنون با دلی خون و بدنی کبود، اسیر اشقیا بود.

اما اشتباه نکنید، زینب (س) اسیر نبود؛ او امیر کاروان بود. او بود که با خطبه‌هایش دشمن را اسیر کرد.

در تمام مسیر، سر حسین (ع) بر بالای نیزه، نگهبان و همراه کاروان بود و قرآن می‌خواند.

طناب‌های زبر، دست‌های لطیف گل‌های باغ پیامبر را زخمی کرد.

نگاه کن! این‌ها همان عزیزانی هستند که دوش پیامبر جایگاهشان بود. حالا بر شتران لنگ سوارند.

گرد و غبار بر چهره‌ها نشسته، اما عزت و وقار از نگاه زینب (س) می‌بارد.

بیابان، شاهدِ تاول‌های پای کودکانی است که به جرم عاشقی، آواره شدند.

اسیری یعنی: دیدن قاتل برادر، در حالی که لباس برادر را پوشیده و می‌خندد.

عمه جان، دستم درد می‌کند... طناب را شل نمی‌کنند؟

بابا کجاست؟ چرا ما را نمی‌برد؟

کوفه کجاست عمه؟ می‌گویند آنجا ما را مسخره می‌کنند.

خداحافظ ای برادر، من می‌روم ولی دلم پیش تو جا مانده.

ما را مثل اسیران رومی و زنگی می‌برند، در حالی که ما آل الله هستیم.