متن حماسی از شاهنامه فردوسی برای کپشن 1404

چو ایران نباشد تن من مباد / بدین بوم و بر زنده یک تن مباد

همه سر به سر تن به کشتن دهیم / از آن به که کشور به دشمن دهیم

دریغ است ایران که ویران شود / کنام پلنگان و شیران شود

مرا مرگ بهتر از آن زندگی / که سالار باشم کنم بندگی

به نام خداوند جان و خرد / کزین برتر اندیشه برنگذرد

بیا تا جهان را به بد نسپریم / به کوشش همه دست نیکی بریم

ز نیرو بود مرد را راستی / ز سستی کژی زاید و کاستی

که گفتت برو دست رستم ببند / نبندد مرا دست چرخ بلند

ستاره‌شمر گفت بهرام را / که در «زین» توان یافت آرام را

خروشید و جوشید و برکند خاک / ز نعلش زمین شد همه چاک‌چاک

توانا بود هر که دانا بود / ز دانش دل پیر برنا بود

خرد رهنمای و خرد دلگشای / خرد دست گیرد به هر دو سرای

از اویست شادی، از اویست غم / از اویست فزونی، از اویست کم

خرد چشم جان است چون بنگری / تو بی‌چشم شادان جهان نسپری

کسی کو خرد را ندارد ز پیش / دلش گردد از کرده خویش ریش

به دانش گرای و بدو شو بلند / چو خواهی که از بد نیابی گزند

درخت تو گر بار دانش بگیرد / به زیر آوری چرخ نیلوفری را

خرد افسر شهریاران بود / خرد زیور نامداران بود

نخست آفرینش خرد را شناس / نگهبان جان است و آن سه پاس

خردمند کز دور دریا بدید / کرانه نه پیدا و بن ناپدید

میازار موری که دانه‌کش است / که جان دارد و جان شیرین خوش است

فریدون فرخ فرشته نبود / ز مشک و ز عنبر سرشته نبود

به داد و دهش یافت آن نیکویی / تو داد و دهش کن فریدون تویی

نهاد بد مانی نگیرد قرار / مگر مرگش آرد به دامن به بار

هر آن کس که اندیشه بد کند / به فرجام بد با تن خود کند

جهان یادگار است و ما رفتنی / به گیتی نماند به جز مردمی

بزرگی سراسر به گفتار نیست / دو صد گفته چون نیم کردار نیست

چنین است رسم سرای درشت / گهی پشت به زین و گهی زین به پشت

همه کارها را به یزدان سپار / کزو چاره جوید همی روزگار

نگر تا چه کاری، همان بدروی / سخن هر چه گویی همان بشنوی

هنر نزد ایرانیان است و بس / ندارند شیر ژیان را به کس

که ایران بهشت است یا بوستان / همی بوی مشک آید از دوستان

اگر سر به سر تن به کشتن دهیم / دریغ است کشور به دشمن دهیم

زمانی میاسای ز آموختن / اگر جان همی خواهی افروختن

چو خورشید تابان میان هوا / نشسته بر او شاه فرمان‌روا

جهان‌جوی و دین‌جوی و آزاد و راد / بدین تخت شاهی همی داد داد

بماناد این خاک پاینده دیر / ز رنج و ز آفت رها و دلیر

همه عالم تن است و ایران دل / نیست گوینده زین قیاس خجل

دلیری و مردی و آزادگی / بود پیشه مردم پارسی

ندانی که ایران نشست من است / جهان سر به سر زیر دست من است

جهان را بلندی و پستی تویی / ندانم چه‌ای، هر چه هستی تویی

به نام خداوند خورشید و ماه / که دل را به نامش دارد نگاه

خداوند کیوان و گردان سپهر / فروزنده ماه و ناهید و مهر

ستایش دگرگونه آرایمش / چو از راه یزدان بپیرایمش

به هستیش باید که خستو شوی / ز گفتار بیکار یکسو شوی

نیابد بدو نیز اندیشه راه / که او برتر از نام و از جایگاه

خداوند جان و خداوند رای / خداوند روزی‌ده و رهنمای

پرستنده باشی و جوینده راه / به فرمان‌ها ژرف کردن نگاه

ز راه خرد بنگری اندکی / که معنا و صورت به هم یکی

تو باشی به دادار گیهان پناه / نباشی بر این بوم و بر بی گناه