متن ادبی درباره قله دماوند و اسطوره‌های ایرانی 1405

دماوند، آنجا که ضحاک ماردوش در بند است، نماد پیروزی نور بر تاریکی است. این کوه تنها سنگ و خاک نیست، بلکه حافظه تاریخی یک ملت است.

آرش، جان خود را در تیر نهاد و از فراز همین دماوند رها کرد. هر سنگ این کوه، گواهی می‌دهد که برای ایران چه جان‌هایی فدا شده است.

دماوند، آشیانه سیمرغ و خاستگاه زال است. جایی که افسانه و واقعیت در هم می‌آمیزند تا شکوه ایران را فریاد بزنند.

وقتی به دماوند می‌نگری، به یاد بیاور که فریدون، کاوه و آرش در دامان این کوه حماسه آفریدند. اینجا قلب تپنده اساطیر است.

دیو سپید پای در بند، دماوند است که همچون نگهبانی پیر و خردمند، قرن‌هاست بر بام ایران ایستاده و تاریخ را نظاره می‌کند.

در شاهنامه، دماوند مرز میان جهان خاکی و آسمانی است. کوهی که سر به آسمان دارد و ریشه در غیرت ایرانی.

دماوند گواهی می‌دهد که هیچ ظلمی پایدار نیست؛ همان‌طور که ضحاک در دل آن به زنجیر کشیده شد.

ای کوه سپیدپوش، تو صندوقچه اسرار ایرانی. از تیر آرش تا درفش کاویانی، همه را در سینه داری.

دماوند، ستون خیمه ایران‌زمین است. تا دماوند استوار است، امید در دل ایرانیان زنده خواهد ماند.

افسانه‌ها می‌گویند دماوند میخ زمین است تا آرامش را به این فلات پرهیاهو هدیه دهد. سلام بر این نماد آرامش و اقتدار.

دماوند، عروس البرز، با تور سپید برف بر سر، در افق ایران می‌درخشد و دلبری می‌کند.

صبح که خورشید بر قله دماوند بوسه می‌زند، طلایی‌ترین لحظه تاریخ تکرار می‌شود. باشکوه و بی‌همتا.

دماوند، شعری است که طبیعت با قافیه سنگ و ردیف برف برای ایران سروده است.

ایستاده‌ای مغرور و سربلند، و ابرها چون دستاری بر سرت می‌چرخند. چه تماشایی است شکوه تو ای دماوند.

دماوند، بغض فروخورده زمین است که سر به آسمان ساییده. نماد سکوت و وقار.

در دامان تو، شقایق‌ها می‌رویند تا سرخی خون شهیدان راه وطن را به یاد آورند. ای کوه لاله پرور.

وقتی باد در کوهپایه‌هایت می‌پیچد، گویی صدای نای نی‌نوازان باستان به گوش می‌رسد.

دماوند، نگین فیروزه‌ای البرز، که چون مادری مهربان سایه‌اش را بر سر تهران و مازندران گسترده است.

تو بلندترین فریاد زمینی، اما در سکوت. دماوند، تو تجسم واژه عظمتی.

آبی آسمان و سپیدی برف‌هایت، پرچم صلحی است که بر بام ایران برافراشته شده است.

سیزدهم تیرماه، روزی است که تاریخ و اسطوره در دامان دماوند به هم می‌رسند. روز ملی دماوند گرامی باد.

دماوند تنها یک میراث طبیعی نیست، بلکه میراث فرهنگی و هویت ملی ماست که باید پاس داشته شود.

از دوران باستان تا امروز، دماوند الهام‌بخش شاعران، نویسندگان و میهن‌پرستان بوده است.

ثبت ملی دماوند، کمترین کاری بود که می‌توانستیم برای این اسطوره زنده انجام دهیم. قدرش را بدانیم.

دماوند، شاهد خاموش تمام فراز و نشیب‌های تاریخ ایران است. اگر زبان می‌گشود، چه قصه‌ها که نمی‌گفت.

حفاظت از محیط زیست دماوند، حفاظت از تاریخ و هویت خودمان است. نگذاریم دیو سپیدمان سیاه شود.

روز ملی دماوند، روز تجدید پیمان با ارزش‌های ملی و میهنی است. ایران بدون دماوند، چیزی کم دارد.

هر ایرانی که به دماوند نگاه می‌کند، حسی از غرور و قدمت در رگ‌هایش می‌جوشد. این جادوی کوه است.

دماوند به ما می‌اموزد که حتی در سخت‌ترین طوفان‌ها هم می‌توان ایستاد و خم نشد.

جشن تیرگان و روز دماوند، دو روی سکه هویت ایرانی‌اند؛ یکی شادی و دیگری ایستادگی.

دماوند، بام ایران و بام جهان‌بینی ماست.

ای دیو سپید پای در بند، ای گنبد گیتی، ای دماوند.

قصه‌های دماوند، لالایی مادران ایران زمین است.

دماوند، قلب سنگی اما مهربان ایران است.

شکوه ایران را در بلندای دماوند بجویید.

آرش از دماوند پرید تا ایران پرواز کند.

دماوند، تندیس استقامت یک ملت است.

سلام بر کوهی که ریشه در خاک و سر در افلاک دارد.

روز دماوند، روز فخر ایران و ایرانی مبارک.

طبیعت و تاریخ در دماوند به یگانگی رسیده‌اند.

مانند دماوند باش؛ تنها، مغرور، سربلند و بخشنده.

اگر دماوند می‌تواند هزاران سال در برابر باد و باران بایستد، تو هم می‌توانی.

اوج گرفتن را از دماوند بیاموز که از ابرها نیز فراتر رفته است.

دماوند به ما یاد می‌دهد که ریشه‌دار بودن، راز ماندگاری است.

بگذار روحت به وسعت دماوند بزرگ و صبور باشد.