متن ادبی «کبوتر حرم» برای شهادت امام رضا 1405

من کبوتری هستم که تمام آسمان‌های دنیا را رها کرده تا در قفس طلایی تو اسیر باشد. اینجا دانه فراوان است، اما من به شوق دیدن گنبدت پر می‌زنم، نه برای گندم.

امروز که پرچم سیاه روی گنبدت می‌رقصد، بال‌هایم سنگین شده است. پرواز در هوای سربیِ ۳۰ صفر، نفس‌گیر است. آقا جان، کبوترانت هم عزادارند.

روی ایوان طلا نشسته‌ام و از بالا به سیل جمعیتی نگاه می‌کنم که سیاه پوشیده‌اند. صدای ناله و طبل‌شان گوش آسمان را پر کرده. انگار همه، جوجه‌های بی‌پناهی هستند که زیر پر و بال تو جمع شده‌اند.

گاهی حس می‌کنم ملائکه هم دوست دارند جای من باشند؛ یک کبوتر که اجازه دارد روی شانه‌های حرم بنشیند و بی‌واسطه ضریحت را تماشا کند.

آقا جان، امروز آب سقاخانه مزه اشک می‌دهد. گویی تمام کبوترها با هم عهد بسته‌اند که به جای پرواز، سر در گریبان پرهایشان فرو ببرند و روضه بخوانند.

کبوتر حرم بودن یعنی همسایگی دیوار به دیوار با خورشید. یعنی هر صبح با صدای نقاره بیدار شدن و هر شب با لالایی اذان خوابیدن.

بال‌های سفید کبوتران در آسمان آبی مشهد، تنها لکه‌های سفید در این روز سیاه است. آن‌ها نماد صلح و آرامشی هستند که در طوفان حوادث، تنها در این حرم یافت می‌شود.

می‌گویند کبوترها نامه‌های نانوشته زائران را به آسمان می‌برند. امروز اما، کبوترها نامه‌برِ غم‌های غربت تواَند یا غریب الغربا.

نگاه کن چگونه دور گنبد طواف می‌کنند! گویی فرشتگانی هستند در کالبد پرنده که درس عاشقی را مشق می‌کنند. هیچکس آن‌ها را کیش نمی‌کند، اینجا امن‌ترین نقطه جهان است.

در غروب ۳۰ صفر، وقتی آفتاب بی‌رمق بر گنبد می‌تابد، سایه کبوتران روی صحن‌ها مثل اشک‌های جاری شده روی صورت زمین است.

کاش دلم کبوتری بود جلد بام تو. نه ترس آب داشت و نه دانه. تنها دغدغه‌اش این بود که مبادا لحظه‌ای از گنبدت دور شود.

امام رئوف، به کبوترانت که نگاه می‌کنم، حسادت می‌کنم. آن‌ها چقدر به تو نزدیکند و من چقدر دور. آن‌ها صدای نفس‌هایت را می‌شنوند و من تنها تصویرت را می‌بینم.

می‌گویند تو ضامن آهو شدی. ضامن کبوترها هم هستی؟ ضامن دلِ هواییِ من هم می‌شوی که مثل کبوتری زخمی، خود را به پنجره فولادت کوبیده؟

شهادتت تسلیت آقای کبوترها. امروز مبادا صیادی تیری بیندازد... هرچند در حریم تو، حتی صیاد هم دلش به رحم می‌آید و صیدش را آزاد می‌کند.

پرواز کن کبوتر، پرواز کن و سلام ما خاکیانِ زمین‌گیر را به آن خورشیدِ افلاکی برسان. بگو که ما هم دلمان پر می‌کشد، اما بالمان شکسته است.

اینجا کبوترها هم خادم‌اند؛ با بال‌هایشان گرد و غبار غم را از چهره حرم پاک می‌کنند.

سلطان طوس، پناهگاهِ همه بی‌پناهان است؛ چه آهوی دشت باشی، چه کبوتر بام، چه انسان گنهکار.

بال کبوتر حرم، سجاده نماز فرشته‌هاست.

در مشهد، پرواز معنای دیگری دارد: سقوط در آغوش امام رضا (ع).

گنبد طلا، آشیانه ابدی قلب‌های کبوتر صفت است.