متن‌های احساسی و ادبی درباره اربعین و دلتنگی کربلا 1405

اربعین است و همه رفتند و من جا ماندم / باز هم از غافله کرب‌وبلا جا ماندم.

حسین جان، اگر نشد بیایم، اما دلم را با پای پیاده فرستادم. هر جا زائری دیدی که خسته است، آنجا دل من است.

می‌گویند «جا مانده» نگو، بگو «یار پسندیده که اینجا باشم»... اما آقا، دوری سخت است.

رفیق، وقتی به عمود سلام رسیدی، جای من هم بگو: السلام علیک یا اباعبدالله.

دلم لک زده برای چای عراقی، برای گرد و خاک جاده، برای تاول‌های شیرین... اربعین تسلیت.

من و این حسرتِ جانسوز، خدا می‌داند / که چه دردیست که در سینه ما می‌ماند.

آقا جان، لیست زائرانت پر بود؟ جا برای یک نوکر روسیاه نداشتی؟

اشک‌هایم را بدرقه راه زائران می‌کنم. شاید قطره‌ای از این اشک، غبار از صورت زائری بشوید.

حسرت یعنی: عکس‌های پروفایل رفقا که یکی‌یکی کربلایی می‌شوند و تو هنوز در خیابان‌های شهر پرسه می‌زنی.

یا امام رضا (ع)، تو که برات کربلا می‌دهی، چرا امسال امضای من خشک نشد؟ دلم گرفته.

اربعین، بلوغِ عاشوراست و جاده نجف به کربلا، شاهرگِ حیاتیِ زمین. خوشا به حال خونی که در این رگ جاریست.

قدم‌های زائران، ضربان قلبِ زمین را تنظیم می‌کند. اگر این پیاده‌روی نبود، زمین از غصه دق می‌کرد.

فاصله من تا کربلا، هزار کیلومتر نیست؛ فاصله من تا کربلا، یک «یا حسین» خالصانه است.

جاماندن درد دارد، اما دردناکتر آن است که دلت جا بماند و پایت برود... یا پایت جا بماند و دلت نرود.

اربعین، فصلِ کوچِ پرستوهاست به سویِ سرزمینی که بهارِ ابدی است. و من، مرغِ بال‌شکسته‌ای که پرواز را نظاره می‌کنم.

اللهم الرزقنا کربلا...

جامانده‌ام، حوصله شرح قصه نیست.

به تو از دور سلام...

اربعین، داغ دل جاماندگان.

همه رفتند... منم و بغض گلو.

کربلا نرفتن سخت است، کربلا رفتن و نرفتن سخت‌تر.

خوش به حال آنکه الان روبروی گنبد است.

پای پیاده، دل شکسته، آرزوی حرم.

یا حسین، اربعینت قیامت است.

التماس دعا زائر کربلا.