یادبود شهدای گمنام و مادران شهدا 1404

سالروز تکریم مادران و همسران شهدا و یادبود شهدای گمنام، فرصتی برای تعظیم در برابر اسوه‌های صبر و ایثار است.

شهدای گمنام، نشان‌داران کوی دوست هستند و مادرانشان، تفسیرگر واژه استقامت. این روز عزیز گرامی باد.

به پاس صبر زینبی مادران شهدا و غربت شهدای گمنام، سر تعظیم فرود می‌آوریم. یادشان تا ابد جاودان.

شهید گمنام، مشهورترین نام در دفتر فرشتگان است. روز بزرگداشت این ستارگان خاکی و مادران آسمانی‌شان مبارک.

گرامی می‌داریم یاد و خاطره شهیدانی که پلاکشان را با خدا معامله کردند و مادرانی که با اشک، بدرقه‌شان نمودند.

تکریم مادر شهید، تکریم تمام ارزش‌های انسانی و اسلامی است. روز یادبود شهدای گمنام گرامی باد.

ایران اسلامی وامدار اشک‌های پنهانی مادران شهدا و خون‌های پاک شهدای بی‌پلاک است.

سلام بر مادرانی که سال‌هاست با هر صدای در، امید بازگشت یوسفشان را در دل زنده می‌کنند.

شهدای گمنام، سند مظلومیت و حقانیت این ملت‌اند. یادشان گرامی و راهشان پر رهرو باد.

در روز یادبود شهدای گمنام، با آرمان‌های امام و شهدا تجدید میثاق می‌کنیم و بر دستان مادران شهدا بوسه می‌زنیم.

مادر جان، غصه نخور اگر مزاری نیست تا آبی رویش بریزی؛ تمام خاک ایران مزار فرزند توست.

گمنامی یعنی اوج پرواز؛ یعنی آنقدر سبک شوی که حتی نامت را هم جا بگذاری. سلام بر شهدای گمنام.

چه شب‌هایی که مادر با قاب عکس پسرش حرف زد و چه روزهایی که به در خیره ماند. امان از دل مادر شهید.

شهید گمنام! تو نیستی، اما عطر حضورت تمام شهر را گرفته است. کاش ما هم مثل تو آسمانی شویم.

یه پلاک خونی، یه تیکه استخون، یه چفیه... این تمام چیزیه که از یه پهلوون برگشته. دل مادرش چی می‌کشه؟

به یاد شهدایی که مادرشون حضرت زهراست. اونایی که غریبونه رفتن و غریبونه موندن.

مادر شهید گمنام بودن یعنی هر پنجشنبه یه دنیا دلتنگی، بدون هیچ سنگ قبری برای درددل.

شهدا گمنام نیستند، ما توی روزمرگی‌هامون گم شدیم. دستمون رو بگیرید ای رفیقای آسمونی.

لالایی‌های مادر ناتموم موند، وقتی پسرش رفت و دیگه برنگشت. روز مادرای چشم‌انتظار گرامی.

آهای کوچه پس کوچه‌های شهر! یادتون نره امنیت امروزمون رو مدیون خون کی هستیم. شهدای گمنام، شرمنده‌ایم.

شهید گمنام، زائر همیشگی کربلاست. خوشا به حالش که با ارباب بی‌کفن محشور شد.

صبر مادر شهید، شعبه‌ای از صبر حضرت زینب (س) است. خداوند به این دل‌های سوخته آرامش دهد.

توسل به شهدای گمنام، گره‌گشای کارهای فروبسته است. آن‌ها مقربان درگاه الهی‌اند.

خداوند شهدا را گلچین کرد و شهدای گمنام را برای خودش برداشت. «عند ربهم یرزقون» گوارای وجودشان.

مادر شهید که باشی، فرزندت را نذر اسلام و قرآن کرده‌ای. این بزرگترین معامله با خداست.

زیارت مزار شهدای گمنام، دل را جلا می‌دهد و زنگار گناه را می‌شوید. این بقاع متبرکه را دریابیم.

شهادت هنر مردان خداست و گمنامی، هنر خالص‌ترینِ آن‌ها.

هر شهید گمنام، پرچمی است که راه ولایت گم نشود. بصیرت، درس بزرگ شهداست.

به یاد نمازهای شبی که در سنگرها خوانده شد و چهره‌هایی که با خون خضاب شد. التماس دعا ای شهدا.

امروز برای شادی روح شهدای گمنام و آرامش قلب مادرانشان، صلواتی هدیه کنیم.

پلاک ندارد، اما پلاکِ خانه‌ی دل ماست. روز شهدای گمنام گرامی باد.

مادران شهدا، فرشتگان بی بال زمین‌اند. روزتان مبارک.

گمنامی تنها برای شهرت‌پرستان دردآور است، وگرنه همه اجرها در گمنامی است. شهید آوینی

به احترام مادرانی می‌ایستیم که جوانانشان را فدای امنیت ما کردند.

شهید گمنام، یعنی خلوص محض. روزت مبارک قهرمان بی‌ادعا.

یادمان نرود؛ آرامش امروز، مدیون طوفان دیروزِ شهداست.

سلام بر آنهایی که از همه چیز گذشتند تا ما در آرامش باشیم.

مادر شهید، کوه صبر و دریای مهر است. سایه‌تان مستدام.

پنجشنبه است و یاد شهدا؛ مخصوصاً آن‌هایی که زائری ندارند.

روز تجلیل از مادران صبور و شهدای غیور گرامی باد.

در وصف تو چه بگویم که واژه‌ها در برابر عظمتت حقیرند؛ ای شهید که نامت را به آسمان بخشیدی.

مادر شهید، قصیده‌ای بلند از ایثار است که با اشک و خون سروده شده.

خاک، امانت‌دار پیکرهایی است که روحشان در اعلی‌علیین پرواز می‌کند.

گمنامی، راز مگوی عشاق است با معشوق. چه سری است در این بی‌نشانی؟

قصه مادران شهدا، قصه یعقوب است و یوسف؛ با این تفاوت که یوسف‌های ما آسمانی شدند.

سنگ مزار ندارند، اما نامشان بر کتیبه‌ی دل‌های عاشق حک شده است.

باد که می‌وزد، بوی پیراهن یوسف را از دشت‌های تفتیده جنوب می‌آورد.

شهید گمنام، فانوسی است در ظلمات دنیاپرستی. راه را نشانمان بده.

آنان که در زمین گمنام‌اند، در آسمان‌ها پرآوازه‌ترین‌اند.

قلم می‌لرزد وقتی می‌خواهد از صبر مادری بنویسد که استخوان‌های فرزندش را در آغوش کشید.