پیام‌های فرهنگ‌سازی (رانندگی، آپارتمان‌نشینی، محیط زیست) 1405

خط کشی عابر پیاده، خط قرمز اخلاق رانندگی است؛ احترام بگذاریم.

راهنما زدن نشانه شخصیت شماست، نه ضعف رانندگی!

بوق زدن راه حل ترافیک نیست، فقط آلودگی صوتی است. صبور باشیم.

کمربند ایمنی، آغوش امن قانون است؛ آن را پس نزنیم.

بین خطوط راندن، نظم ذهن شما را نشان می‌دهد.

رانندگی تهاجمی نشانه زرنگی نیست، نشانه عدم بلوغ اجتماعی است.

به آمبولانس و خودروهای امدادی راه بدهیم؛ شاید جانی در خطر باشد.

ورود ممنوع رفتن، ورود به حریم خطر و بی‌قانونی است.

حق تقدم همیشه با کسی است که قانون می‌گوید، نه کسی که ماشینش بزرگتر است!

با موبایل صحبت نکنیم؛ هیچ پیامی مهم‌تر از جان انسان نیست.

صدای پای شما سقف آرامش همسایه پایینی است؛ آهسته‌تر گام برداریم.

شارژ ساختمان، هزینه رفاه خودمان است؛ در پرداخت آن خوش‌حساب باشیم.

مشاعات ساختمان حیاط خلوت شخصی نیست؛ به حقوق مشترک احترام بگذاریم.

آسانسور باربری نیست؛ رعایت ظرفیت و نظافت آن نشانه فرهنگ ماست.

زباله‌ها را رأس ساعت و در کیسه‌های دربسته بیرون بگذاریم تا بوی بد همسایه‌ها را آزار ندهد.

صدای بلند تلویزیون و مهمانی‌های دیروقت، دیوار صوتی همسایه را می‌شکند.

پارکینگ همسایه، حریم خصوصی اوست؛ حتی برای یک لحظه هم اشغال نکنیم.

در راه پله‌ها سکوت را رعایت کنیم؛ دیوارها گوش دارند و همسایه‌ها حق آسایش.

نگهداری حیوانات خانگی نباید سلب آسایش و بهداشت همسایگان را در پی داشته باشد.

لبخند و سلام در آسانسور، یخ روابط همسایگی را آب می‌کند.

طبیعت سطل زباله نیست؛ ته سیگار و پلاستیک را در دامن مادر طبیعت رها نکنیم.

هر درختی که قطع می‌شود، ریه‌ای از تنفس زمین کم می‌شود.

آب را مثل طلا مصرف کنیم؛ کمیاب و ارزشمند.

استفاده از کیسه‌های پارچه‌ای به جای پلاستیک، یعنی من به آینده زمین اهمیت می‌دهم.

تفکیک زباله از مبدا، ساده‌ترین کار برای نجات زمین است.

جنگل‌ها را نسوزانیم؛ یک جرقه کوچک، قرن‌ها زندگی را خاکستر می‌کند.

حیوانات حق زندگی دارند؛ با آن‌ها مهربان باشیم و زیستگاهشان را تخریب نکنیم.

هوای پاک حق همه ماست؛ با استفاده از حمل و نقل عمومی به ریه‌های شهر کمک کنیم.

ظروف یکبار مصرف، قاتلان خاموش طبیعت هستند؛ کمتر استفاده کنیم.

ما زمین را از گذشتگان به ارث نبرده‌ایم، از آیندگان به امانت گرفته‌ایم.

صف نانوایی و اتوبوس، آزمون عملی صبر و احترام به حقوق دیگران است.

شهروند خوب کسی است که شهر را خانه بزرگتر خود می‌داند.

تخریب اموال عمومی (نیمکت‌ها، تلفن‌ها)، شکستن وسایل خانه خودمان است.

کمک به سالمندان و نابینایان در عبور از خیابان، اوج زیبایی فرهنگ عمومی است.

در مکان‌های عمومی با صدای بلند با تلفن صحبت نکنیم؛ حریم صوتی دیگران محترم است.

خندیدن و شاد بودن خوب است، اما نه به قیمت تمسخر دیگران.

اسراف در انرژی، دزدی از سهم نسل‌های آینده است.

قانون‌مداری، شیرازه نظم اجتماعی است؛ حتی وقتی پلیس نیست قانون را رعایت کنیم.

مشارکت در کارهای خیر و داوطلبانه، روح جامعه را زنده نگه می‌دارد.

انتقاد سازنده آری، توهین و تخریب خیر؛ فضای مجازی هم آداب دارد.

به کودکانمان یاد بدهیم که آشغال ریختن، زشت‌ترین کار دنیاست.

احترام به معلم و والدین، اولین درس فرهنگ عمومی برای نوجوانان است.

کودکان آینه رفتار ما هستند؛ اگر ما قانون را رعایت کنیم، آن‌ها هم یاد می‌گیرند.

به جای تبلت، کتاب به دست کودکانمان بدهیم تا فرهنگ مطالعه رشد کند.

آموزش نه گفتن به رفتارهای پرخطر، ضامن سلامت آینده نوجوانان است.

به کودکان یاد دهیم گل‌ها را نچینند، بلکه تماشا کنند.

فرهنگ تشکر و عذرخواهی را از کودکی در فرزندانمان نهادینه کنیم.

بازی در پارک آدابی دارد؛ رعایت نوبت تاب و سرسره تمرین عدالت است.

مسخره نکردن ظاهر و لباس دیگران، درس بزرگ انسانیت به کودکان است.

دوستی با طبیعت را باید از مهدکودک آغاز کرد.