سید محمدحسین شهریار نمونهای کمنظیر از شاعرانی است که توانست با تسلط بر هر دو زبان فارسی و ترکی آذربایجانی، به محبوبیتی فراگیر در سراسر ایران دست یابد. او با سرودن اشعار ملی و میهنی و ابراز ارادت عمیق به اهل بیت (ع)، نشان داد که تفاوتهای زبانی نه تنها مانع وحدت نیست، بلکه به غنای فرهنگی کشور میافزاید. تبریک این روز به هموطنان آذری، تأکیدی بر این همبستگی ملی است.
منظومه «حیدربابایه سلام» شهریار، تصویری زنده و تپنده از زندگی روستایی، آداب و رسوم، و فرهنگ اصیل مردم آذربایجان است. این اثر که به بسیاری از زبانهای دنیا ترجمه شده، سفیر فرهنگی مردم آذربایجان در جهان محسوب میشود. در روز بزرگداشت شهریار، یادآوری این اثر ارزشمند، ادای احترامی به ریشههای فرهنگی هموطنان ترکزبان است.
شهریار همواره خود را عاشق زبان فارسی و خاک ایران میدانست. او معتقد بود که زبان فارسی، زبان روح و معنویت است و نباید تضعیف شود. این نگاه متعالی او که همزمان عاشق زبان مادری (ترکی) و زبان ملی (فارسی) بود، الگویی برای همگرایی و دوری از تعصبات تفرقهانگیز است.
شهر تبریز به عنوان زادگاه و آرامگاه شهریار، جایگاه ویژهای در تاریخ ادبیات ایران دارد. مقبرةالشعرا که مدفن صدها شاعر بزرگ از جمله شهریار است، نمادی از ادبپروری مردم این دیار است. تبریک روز شعر و ادب به مردم تبریز و آذربایجان، قدردانی از پاسداری تاریخی آنها از مرزهای فرهنگی ایران است.
شهریار از جمله شاعرانی بود که با انقلاب اسلامی و دفاع مقدس همراهی کرد. اشعار او در رثای شهدا و در وصف بسیجیان، نشاندهنده تعهد او به ارزشهای انقلابی و اسلامی بود. این بعد از شخصیت او باعث شد تا محبوبیتش در میان اقشار مذهبی و انقلابی جامعه دوچندان شود.
