انتخاب روز ولادت حضرت زینب (س) به عنوان روز پرستار در تقویم جمهوری اسلامی ایران، انتخابی هوشمندانه و پرمعناست. حضرت زینب (س) پس از واقعه عاشورا، با وجود مصیبتهای عظیم، سرپرستی و پرستاری از امام سجاد (ع) و کودکان و زنان داغدیده را بر عهده داشتند. ایشان نماد کامل مدیریت بحران، صبر، و مراقبت معنوی و جسمی هستند که الگویی جاودانه برای حرفه پرستاری محسوب میشوند.
در فرهنگ اسلامی و ایرانی، پرستاری تنها یک شغل نیست، بلکه عبادتی بزرگ و توفیقی الهی است. روایات متعددی وجود دارد که پاداش پرستاری از بیمار را همسنگ با جهاد در راه خدا و باعث آمرزش گناهان میداند. پرستار با حفظ جان انسانها، گویی به تمام بشریت زندگی میبخشد و این جایگاه رفیع نیازمند قلبی رئوف و روحی بلند است.
یک پرستار الگو گرفته از مکتب زینب (س)، علاوه بر تخصص علمی، آراسته به زیور اخلاق است. صبر در برابر ناملایمات، خوشرویی با بیمار، رازداری، و اولویت دادن به نیاز دردمندان از ویژگیهای بارز چنین پرستاری است. تلفیق علم پزشکی با معنویت و اخلاق، جوهره اصلی پرستاری در ایران اسلامی است.
نامگذاری ۵ جمادیالاول به نام روز پرستار، پس از پیروزی انقلاب اسلامی صورت گرفت تا هویت معنوی این حرفه برجسته شود. پیش از آن، روزهای دیگری به این مناسبت شناخته میشد، اما با این تغییر، پرستاری در ایران با ارزشهای والای مذهبی و ملی گره خورد و جایگاه اجتماعی ویژهای یافت.
تجلیل از پرستاران نباید محدود به یک روز باشد. این قشر زحمتکش در خط مقدم سلامت جامعه قرار دارند و امنیت روانی و جسمی بیماران در دستان آنهاست. حمایت از حقوق پرستاران، توجه به سختی کار آنها و قدردانی مستمر، وظیفهای همگانی و حاکمیتی است که باعث ارتقای کیفیت خدمات درمانی در کشور میشود.
