دلنوشته سوزناک سوختن خیمه‌ها و فرار کودکان در بیابان 1405

شعله‌ها بالا می‌رفت و دامن دخترکان گر می‌گرفت. یکی می‌دوید سمت نجف، یکی صدا می‌زد بابا. صحرای کربلا پر از ستاره‌های سوخته شد.

خیمه که سوخت، ستونش افتاد. درست مثل ستون خیمه ابالفضل که ظهر افتاده بود. حالا کودکان بی‌پناه، طعمه تازیانه‌ها شدند.

دود سیاه، آسمان کربلا را گرفت. در میان دود، دختری سه ساله با پاهای پر از خار، به دنبال راه فرار بود. فرار به کجا؟ همه جا دشمن است.

غارتگران آمدند. نه فقط گوشواره، که گهواره را هم بردند. آتش به جان خیمه‌ها افتاد و زینب (س) پروانه‌وار گرد شمع‌های نیم‌سوز می‌چرخید.

صدای جیغ کودکان با صدای خنده دشمن در هم آمیخت. غروب عاشورا، قیامتِ روی زمین بود. آتش، دود، فرار، و خارهای بیابان.

عمه جان، معجر ندارم، فرار کنم یا بمانم؟ آتش به چادرم رسیده، بابا کجاست که خاموشش کند؟

پاهایم می‌سوزد، هم از آتش خیمه، هم از خار مغیلان. کسی نیست ما را در آغوش بگیرد؟

بابا قول داده بود برگردد. چرا خیمه ما را آتش زدند؟ مگر ما چه کرده بودیم؟ ما فقط تشنه بودیم.

ای آتش، نسوزان. اینجا یتیمان حسین (ع) نشسته‌اند. ای صحرا، نرم باش. پاهای کوچک رقیه طاقت خار ندارد.

به کجا فرار کنم در این دشت وسیع؟ هر طرف می‌روم سواری با تازیانه می‌آید. عمو عباس کجایی؟

سوختن خانه یک درد است، سوختن خیمه در غربت هزار درد. آن هم وقتی مردی نمانده تا دفاع کند.

امان از لحظه‌ای که گوشواره را کشیدند. آتش خیمه داغ بود، اما آتش دل زینب سوزان‌تر.

کودکانی که صبح در آغوش علی‌اکبر و عباس بودند، حالا در بیابان گم شده‌اند. شب وحشت است امشب.

رد پای خونین کودکان روی شن‌های داغ کربلا، سند مظلومیت شیعه است. تاریخ هرگز این فرار سراسیمه را فراموش نمی‌کند.

زینب (س) بین خیمه‌های مشتعل می‌دود. نه برای نجات جانش، برای شمردن بچه‌ها. مبادا یکی در آتش جا بماند.

خیمه سوخت، دل زینب سوخت.

پاهای برهنه، خار مغیلان، فرار...

آتش در خیمه گاه، قیامت شد.

امان از غارت، امان از آتش.

یتیمان حسین (ع) آواره بیابان شدند.

آتش زدن به لانه کبوتر روا نبود. آن خیمه‌ها بوی خدا می‌دادند، حیف که خاکستر شدند.

در غروب دهم، خورشید هم از شرم چهره در هم کشید وقتی دید زمین میزبان آتش نامردان است.

رقص شعله‌ها بر ویرانه‌های خیمه، تلخ‌ترین رقص تاریخ بود. و کودکان، تماشاگران کوچک این تراژدی بزرگ.

فرار در شب تاریک، با قلبی لرزان. این تصویر، کابوس هر شبِ تاریخ بشریت است.

کربلا آتش گرفت تا ابراهیم زمان در میان آتش نمرودیان نسوزد، اما گل‌های باغش پرپر شدند.