در فرهنگ شهادتطلبی شیعه، شهادت نه یک پایان غمانگیز، بلکه یک پیروزی و فوز عظیم است (فزت و رب الکعبه). به همین دلیل، وقتی یک پاسدار شهید میشود، به خانواده او «تبریک» میگویند چون عزیزشان به بالاترین مقام معنوی رسیده و «تسلیت» میگویند چون فقدان ظاهری او برای بازماندگان دردناک است. این ترکیب واژگان، نشاندهنده نگرش عمیق دینی به مرگ در راه خداست.
شهدای سپاه پاسداران از بدو تاسیس تا کنون، در جبهههای مختلفی از دفاع مقدس تا دفاع از حرم و امنیت مرزها جانفشانی کردهاند. آنها با تاسی به سالار شهیدان، امام حسین (ع)، جان خود را در کف دست گرفتند. گرامیداشت آنان در سالروز تاسیس سپاه، یادآور این حقیقت است که این نهاد با خون شهدا آبیاری و تنومند شده است.
امام خمینی (ره) فرمودند: «خانواده شهدا چشم و چراغ این ملتند.» صبر و استقامت همسران، مادران و پدران شهدا، مکمل مجاهدت شهید است. اگر زینب کبری (س) نبود، پیام کربلا نمیماند؛ و اگر خانواده شهدا نبودند، فرهنگ ایثار و شهادت در جامعه کمرنگ میشد.
زندگینامه شهدای سپاه نشان میدهد که آنان پیش از شهادت، به مقام «شهید بودن» در زندگی رسیده بودند. اخلاص، ولایتمداری، مردمداری و سادهزیستی ویژگیهای بارز آنان است. معرفی این الگوها به نسل جوان در پیامهای تسلیت، نوعی کار فرهنگی اثرگذار است.
در روایات اسلامی، تسلیت گفتن به مصیبتدیده و دلجویی از او، پاداش فراوانی دارد و باعث آرامش قلبی بازماندگان میشود. ارسال پیام همدردی، کمترین وظیفه جامعه در قبال کسانی است که عزیزترین کسان خود را فدای امنیت کشور کردهاند.
