دلنوشته غمگین و ادبی برای شهدای فتح خرمشهر 1405

خرمشهر آزاد شد، اما دلم گرفته برای آن‌هایی که پلاکشان را جا گذاشتند تا ما خانه‌مان را جا نگذاریم. شهدا، شرمنده‌ایم.

دیوارهای خرمشهر هنوز بوی خون می‌دهد، بوی غیرت جوانانی که عروسی‌شان را در میدان مین جشن گرفتند. روحتان شاد مسافران بهشت.

چه مادرانی که سوم خرداد، به جای شیرینی، حلوا پخش کردند. آزادی خرمشهر به قیمت داغ دل مادران سرزمینم تمام شد.

سوم خرداد است و شهر چراغانی، اما کوچه دلتنگی ما تاریک است. جای خالی یاران جهان‌آرا درد می‌کند.

خاک خرمشهر مقدس است، وجب به وجبش با خون شسته شده. آرام قدم بردار، اینجا مزار آرزوهای پرپر شده است.

آزادی، واژه زیبایی است، اما وقتی به حروفش نگاه می‌کنم، رنگ سرخ خون شهدای بیت‌المقدس را می‌بینم. یادشان بخیر.

آن روز که شهر آزاد شد، فرشتگان گریستند؛ نه از غم، که از شوق دیدار جوانانی که بال گشودند و زمین را رها کردند.

رفقای شهیدم، خرمشهر دیگر اسیر نیست، اما ما اسیر دنیاییم. دستی برآرید و ما را از این زندان خاک آزاد کنید.

لاله‌های واژگون خوزستان، گواهان صادق این قصه‌اند. قصه‌ی سری که رفت تا قول نرود. سوم خرداد، سالروز پروازتان مبارک.

غم شیرینی است فتح خرمشهر؛ شیرین مثل پیروزی، غمگین مثل صندلی خالی پدر سر سفره. شهدا نگاهتان را از ما نگیرید.

در غروب شلمچه و طلوع خرمشهر، رازی نهفته است به نام «عشق». و شهدا، کاتبان این راز با مرکب خون بودند.

عملیات بیت‌المقدس، بیت‌الغزل دیوان عاشقی بود. شاعرانش شهید شدند تا شعر آزادی ناتمام نماند.

بادها هنوز در نیزارهای کارون مویه می‌کنند. گویی هنوز صدای «یا علی» رزمندگان در گوش آب و خاک می‌پیچد.

خرمشهر، ای تندیس استقامت! تو آزی شدی اما دل‌های ما هنوز در گرو لبخندهای قاب گرفته بر دیوار است.

آن‌ها که رفتند، کاری حسینی کردند و ما که ماندیم... کاش یادمان نرود میراث‌دار چه گنجینه عظیمی هستیم.

به نام خدای شهیدان. به نام آنانی که آسمان برایشان کوتاه بود و زمین برایشان قفس. سالروز عروجتان در فتح خرمشهر گرامی.

آزادی خرمشهر، تفسیر آیه‌ی «و لایحسبن الذین قتلوا...» بود. آن‌ها زنده حقیقی‌اند و ما مردگان متحرک.

سوم خرداد، تقویم‌ها ورق می‌خورند اما دلتنگی ما برای نسل طلایی جنگ، کهنه نمی‌شود.

ای شهید، تو رفتی و خرمشهر آزاد شد. حالا ما مانده‌ایم و شهری که باید از هجوم غفلت‌ها آزادش کنیم.

در ضیافت آزادسازی خرمشهر، جای صندلی شهدا را با گل سرخ پر کنید. عطر حضورشان هنوز حس می‌شود.

کاش جهان‌آرا بود و می‌دید... کاش باکری بود... کاش خرازی بود... امان از این همه «کاش» که جگر را می‌سوزاند.

مادر شهید هنوز دم در نشسته، شاید خبری از استخوان‌های پسرش بیاید. خرمشهر آزاد شد مادر، اما پسرت...

سوم خرداد، روز جشن است یا عزا؟ جشن آزادی خاک، عزای فراق یار. چه پارادوکس دردناکی است این دنیا.

خونین شهر، نامت برازنده توست. هنوز هم وقتی باران می‌بارد، خاکت بوی خون تازه می‌دهد.

به یاد لب‌های تشنه رزمندگان در گرمای خرداد ۶۱. آبی بنوشید و بگویید: فدای لب تشنه‌ات ای شهید.