ویژگی های اخلاقی حضرت زینب کبری (س) 1405

زینب کبری (س) در عبادت ثانی زهرای اطهر بود. نماز شب ایشان حتی در سخت ترین شب های زندگی، یعنی شب یازدهم محرم ترک نشد.

امام حسین (ع) که خود معصوم است، هنگام وداع به خواهرش فرمود: خواهرم، مرا در نماز شب فراموش نکن. این اوج مقام معنوی اوست.

عبادت زینب (س) عبادت آگاهانه بود، نه از سر عادت. سجده های طولانی او در خرابه شام، فرشتگان را به تحسین واداشت.

انس با قرآن ویژگی بارز ایشان بود. تفسیر قرآن برای زنان کوفه نشان از عمق دانش قرآنی آن حضرت دارد.

در قاموس اخلاقی زینب (س)، هیچ مصیبتی مانع بندگی نیست. او در اوج بلا، زیباترین مناجات ها را با خدا داشت.

تهجد و شب زنده داری زینب (س)، درس بزرگی است برای ما که در آسایش هم گاهی از نماز غافلیم.

اخلاص در بندگی، سرّ ماندگاری نام زینب است. او همه چیز را برای خدا فدا کرد و خدا نامش را جاودانه ساخت.

ذکر دائم و حضور قلب در محضر خدا، حتی در مجلس پر هیاهوی یزید، نشان از استواری ایمان او داشت.

زینب (س) نشان داد که اوج عرفان و حماسه با هم قابل جمع است. عارفه ای که در میدان جنگ هم عابد بود.

نماز نشسته ی زینب (س) در مسیر شام، ایستاده ترین نماز تاریخ بود که ستون خیمه اسلام شد.

عفت زینب (س) زبانزد خاص و عام بود. همسایه دیوار به دیوارش می گفت سال ها همسایه علی (ع) بودم اما قد و قامت زینب را ندیدم.

حجاب زینب (س) در کربلا، پرچمی بود که در برابر تهاجم دشمن برافراشته ماند. او حافظ مرزهای عفاف بود.

حساسیت ایشان بر پوشش، تا حدی بود که در برابر نامحرمان کوفه و شام، با آستین های پاره صورت خود را می پوشاند.

زینب (س) به زنان عالم آموخت که می توان در اجتماعی ترین صحنه ها حضور داشت، اما ذره ای از عفت و حیا کوتاه نیامد.

پیام اخلاقی زینب (س) این است: عزت زن در حجاب اوست. حجاب مانع پیشرفت نیست، بلکه سلاح مبارزه است.

غیرت دینی برادرانش (حسن و حسین ع) بر حجاب زینب، نشان دهنده جایگاه والای ناموس در مکتب اهل بیت است.

در مجلس یزید، اولین اعتراض زینب (س) به هتک حرمت حریم پیامبر و در معرض دید قرار دادن زنان بود.

حیای زینبی، حیایی آمیخته با شجاعت است، نه انزوا و گوشه گیری.

چادر خاکی زینب (س)، میراث گرانبهای حضرت زهرا (س) است که به قیمت تازیانه خوردن حفظ شد.

زینب (س) نشان داد که زن مسلمان، گوهری است در صدف حجاب که هیچ طوفانی نمی تواند آن را برباید.

امام سجاد (ع) در وصف عمه جانشان فرمودند: تو بحمدالله دانشمندی هستی که معلم ندیده ای (عالمه غیر معلمه).

خطبه های آتشین زینب (س) سرشار از استدلال های قرآنی، تاریخی و کلامی بود که حکایت از تسلط کامل علمی ایشان داشت.

بلاغت و فصاحت کلام ایشان، یادآور خطبه های امیرالمؤمنین (ع) بود و دهان فصحای عرب را بست.

زینب (س) مفسر قرآن بود و جلسات درس ایشان در کوفه، شاگردان بسیاری را تربیت کرد.

دانش او علمی لدنی و الهی بود که از چشمه وحی جوشیده و در قلب مطهرش جاری شده بود.

پاسخ های دندان شکن و حاضر جوابانه ایشان به ابن زیاد، نشانه هوش سرشار و سرعت انتقال ذهنی فوق العاده بود.

معرفت شناسی زینب (س) در جمله «ما رأیت الا جمیلا»، نشان دهنده عمق بینش فلسفی و عرفانی اوست.

او تاریخ را می شناخت و در سخنانش به سنت های الهی و سرنوشت اقوام گذشته استناد می کرد.

عقلانیت و تدبیر زینب (س) در مدیریت بحران عاشورا، جلوه ای از لقب «عقیله بنی هاشم» (بانوی خردمند) است.

علم زینب (س) علمی بود که به عمل تبدیل شد و مسیر تاریخ را تغییر داد.

صبر زینب (س) صبر جمیل بود؛ یعنی شکایتی نکرد و جز زیبایی ندید. این بالاترین درجه صبر است.

استقامت او در برابر داغ ۱۸ عزیز در یک روز، ظرفیت روحی انسان کامل را به نمایش گذاشت.

کوه ها در برابر صبر زینب (س) کم می آورند. او لنگر کشتی طوفان زده اهل بیت بود.

صبر ایشان فعال بود، نه منفعل. در اوج غم، روشنگری می کرد و دشمن را به چالش می کشید.

تحمل گرسنگی، تشنگی، تازیانه و تحقیر، روح پولادین زینب (س) را صیقل داد.

زینب (س) ثابت کرد که زن، موجودی ضعیف نیست، بلکه می تواند مظهر قدرت و ایستادگی خداوند باشد.

صبر او بر پرستاری از امام بیمار و کودکان یتیم، الگوی تمام پرستاران و مددکاران عالم است.

اگر صبر زینب نبود، واقعه کربلا در همان بیابان دفن می شد و به گوش جهانیان نمی رسید.

استقامت او ریشه در ایمان و توکل داشت. او تکیه گاهی چون خدا داشت، پس نمی شکست.

صبر زینبی، مرزهای تحمل بشری را جابجا کرد و الگویی برای تمام مظلومان تاریخ شد.

شجاعت زینب (س) میراث حیدر کرار بود. او در کاخ دشمن، چنان سخن گفت که یزید بر خود لرزید.

نهراسیدن از قدرت ظاهری دشمن و بیان حق در فضای خفقان، اوج شجاعت اخلاقی است.

زینب (س) جان خود را سپر جان امام زمانش کرد و بارها خود را در خطر انداخت تا امام سجاد (ع) زنده بماند.

لحن آمرانه و تحقیرآمیز او خطاب به یزید (یابن الطلقاء)، شجاعتی فراتر از تصور است.

شجاعت زینب (س) فقط در کلام نبود، در عمل و در محافظت از کاروان اسرا در بیابان ها نیز نمایان بود.

او ترس را شرمنده کرد. زنی تنها و اسیر، اما با روحی آزاده و نترس.

قدرت روحی او چنان بود که دشمنان مسلح در برابر منطق او احساس حقارت می کردند.

شهامت پذیرش مسئولیت پیام رسانی خون شهدا، کمتر از شهامت جانبازی در میدان جنگ نبود.

زینب (س) به زنان آموخت که شجاعت زنانه، در حفظ وقار و دفاع از حق نهفته است.

شیرزن کربلا، با شجاعتش ثابت کرد که خون بر شمشیر پیروز است.