دلنوشته احساسی "پدر یعنی..." برای روز پدر 1405

پدر یعنی امنیت؛ یعنی وقتی همه چراغ‌ها خاموش شد، بدانی یک نفر هست که روشن می‌ماند تا تو نترسی.

پدر یعنی آرامش محض؛ یعنی وقتی دستت توی دستشه، انگار کل دنیا توی مشتته و هیچکس نمیتونه بهت آسیب بزنه.

پدر یعنی سقف بالای سر؛ همون سقفی که شاید گاهی چکه کنه از خستگی، ولی نمیذاره بارون بلا خیسمون کنه.

پدر یعنی پشت و پناه؛ یعنی وقتی میگی "بابا"، انگار یه ارتش پشتته. روزت مبارک فرمانده زندگی من.

پدر یعنی اعتبار؛ یعنی سربالا راه رفتن تو خیابون چون همه میدونن بچه شیرمردی هستی.

پدر یعنی لنگرگاه امن؛ تو دریای طوفانی زندگی، تنها جایی که میشه پهلو گرفت و آروم شد، آغوش پدره.

پدر یعنی بانک بی ضامن؛ تنها کسی که بی منت میده و هیچوقت پس نمیگیره، نه پولش رو، نه محبتش رو.

پدر یعنی کلید؛ کلید حل همه مشکلات، کلید درهای بسته، کلید قفل‌های زنگ زده ناامیدی.

پدر یعنی کوه؛ کوهی که شاید برف پیری رو سرش نشسته باشه، اما هنوزم استوارترین تکیه‌گاه دنیاست.

پدر یعنی نترس، من هستم؛ و این قشنگ‌ترین جمله خبری دنیاست.

پدر یعنی عشق بی‌پایان؛ عشقی که تو کتابا نیست، تو نگاه خسته و دستای زبر پیداش میشه.

پدر یعنی اولین عشق دختر؛ و اولین قهرمان پسر. پدر یعنی خودِ خودِ عشق.

پدر یعنی ایثار خاموش؛ یعنی گذشتن از آرزوهای خودت تا آرزوهای بچه‌هات خاطره نشن.

پدر یعنی قلب تپنده خونه؛ که اگه نباشه، خون توی رگ‌های زندگی یخ میزنه.

پدر یعنی دوست داشتن واقعی؛ بدون شرط، بدون انتظار، بدون تاریخ انقضا.

پدر یعنی نگاهی که داد نمیزنه "دوستت دارم"، اما فریاد میکشه "مراقبتم".

پدر یعنی تنها مردی که هیچوقت بهت دروغ نمیگه، هیچوقت تنهات نمیذاره و همیشه هواتو داره.

پدر یعنی بخشندگی؛ مثل بارون که نمیپرسه پیاله کی خالیه، فقط میباره.

پدر یعنی صبر؛ صبری که سنگ رو آب میکنه، ولی دل ما رو نمیشکنه.

پدر یعنی خدای روی زمین؛ سایه‌ای از مهربونی خدا که میشه لمسش کرد و بوسیدش.

پدر یعنی تکیه‌گاه ابدی.

پدر یعنی قهرمان بی‌مدال.

پدر یعنی ریشه درخت زندگی.

پدر یعنی نان آورِ بی منت.

پدر یعنی غرور و عزت فرزند.

پدر یعنی سایه سر.

پدر یعنی پادشاه قلب‌ها.

پدر یعنی لبخند خدا.

پدر یعنی معنای واقعی مردانگی.

پدر یعنی همه چیز.

پدر یعنی حسرتِ یک نگاه دوباره برای اونایی که ندارنش. قدرشو بدونید.

پدر یعنی دلتنگی؛ برای صدای کلید انداختن به در و پیچیدن بوی نان تازه.

پدر یعنی بغض؛ وقتی میبینی دیگه اون قامت رعنا خمیده شده و عصا دست گرفته.

پدر یعنی تنهایی؛ تنهایی باشکوهی که همه غصه ها رو میریزه تو خودش تا تو بخندی.

پدر یعنی کوه درد؛ که لبخند میزنه تا تو نفهمی چقدر درد داره.

پدر یعنی قاب عکس روی طاقچه؛ برای اونایی که آسمونی شدن. پدر یعنی یادش بخیر.

پدر یعنی جای خالی؛ که با هیچ بنی بشری پر نمیشه، حتی اگه همه دنیا دورت باشن.

پدر یعنی اشک پنهان؛ اشکی که نباید دیده بشه تا ستون خونه نلرزه.

پدر یعنی خستگی؛ خستگی که هیچوقت در نمیره، مگر با خوشبختی فرزند.

پدر یعنی غربت؛ تو خونه خودت غریب باشی و دم نزنی، فقط برای رفاه بچه ها.

پدر یعنی اولین مردی که عاشقش شدم و آخرین مردی که هیچوقت دلمو نمیشکنه.

پدر یعنی نازکش؛ تنها کسی که ناز دخترشو با جون و دل میخره.

پدر یعنی پناه؛ وقتی از همه دنیا دلگیری، آغوش بابا امن‌ترین جای دنیاست.

پدر یعنی غیرت؛ حساسیت‌های قشنگی که نشون میده چقدر برات عزیزم.

پدر یعنی فرشته سیبیل‌دار من؛ که بال نداره ولی منو به اوج آسمونا میبره.

پدر یعنی تکیه گاه محکم دختر؛ که اگه نباشه، پشت دختر خالیه.

پدر یعنی استانداردهای بالا؛ که باعث میشه به کمتر از اون راضی نشم.

پدر یعنی محرم اسرار؛ گوش شنوای درد دل‌های دخترونه.

پدر یعنی بوسه بر پیشانی؛ که همه غم‌های عالم رو میشوره و میبره.

پدر یعنی امید؛ امید اینکه همیشه یکی هست که بی قید و شرط دوستت داره.