شعر کوتاه و سوزناک در فراق سردار سلیمانی 1405

رفتی و شهر در غمت ماتم گرفت / آسمان هم از فراقت دم گرفت

مالک اشتر علی، سردار عشق / بعد تو دنیای ما را غم گرفت

دستی که داد تکیه به دستانِ کربلا / افتاده است بر سرِ پیمانِ کربلا

سردارِ سر جدا، به فدایِ سرت شوم / ما را ببر به وادیِ ایمانِ کربلا

خبر آمد که یلی می‌آید / یا که نه، پیکرِ بی‌سر زِ ولی می‌آید

خبر آمد که علمدار زمین خورد، ولی / بوی سیب از تنِ صد چاکِ علی می‌آید

تو رفتی و دلم تنگ است سردار / جهان بی‌تو چه بی‌رنگ است سردار

به خونِ پاکِ تو سوگندِ یاران / که با دشمن سرِ جنگ است سردار

ای داغِ تو بر سینه ما حک شده / در بهتِ رفتنت، دلِ ما تک‌تکه

برگرد و ببین که بی‌تو ای کوه امید / پشتم زِ غمِ زمانه اندک خم شده

یک و بیست دقیقه / زمان ایستاد / قلب‌ها مچاله شد / و دستی / که بوی عباس می‌داد / بر خاک افتاد / تا پرچم نیفتد.

تنت / جغرافیایِ دردِ و عشق بود / که مرزها را / با خونِ خویش پاک کرد / حالا تو / در تمامِ نقشه‌هایِ جهان / تکثیر شده‌ای / سردارِ بی‌مرز.

چه غریبانه / چه عاشقانه / پر کشیدی / در شبی که / ماه / از شرمِ چشمانت / پشتِ ابرها گریست.

تو رفتی / و ما ماندیم / با هزاران قاسم / که در سینه‌هایمان / قد می‌کشند / مرگِ تو / آغازِ ما بود.

انگشترت / نگینِ سلیمانِ زمانه شد / و دستت / حجتِ مسلمانیِ ما / سلام بر تو / روزی که زاده شدی / و روزی که / اربا اربا / به دیدارِ یار رفتی.

سردارِ من، خوشا به حالت که رفتی / ما ماندیم و حسرتِ یک نگاهِ تو.

عالم همه مبهوتِ شکوهِ تو شد / ای جانِ جهان، فدایِ روحِ تو شد.

قاسم هنوز زنده و در میدان است / دشمن زِ ترسِ نامِ او، حیران است.

رفتی ولی مکتبِ تو پاینده‌ست / خورشیدِ نگاهِ تو، همی تابنده‌ست.