شعر ناب از عطار نیشابوری برای کپشن اینستاگرام 1405

تو پای به راه در نه و هیچ مپرس، خود راه بگویدت که چون باید رفت.

هر که شد در وادی حیرت اسیر، هر نفس اینجا کشد صد تیر.

گر تو هستی مردِ راه و مردِ کار، ورنه رو در کارِ خود گیر و کنار.

چون دلت شد واقف اسرارِ او، خویشتن را گم کن اندر کارِ او.

هر که در دریایِ عشق افتاده است، هر چه دارد پاک بر باد داده است.

عشق را دردی بباید دردناک، ورنه از خامی نیاید کار پاک.

نیست در میدانِ عشق‌اش هیچ کس، تا نگردد خاکِ راه و خاک و خس.

جان که او دنباله دروغ است، نیست او را از حقیقت فروغ.

چون تویی در هر دو عالم یارِ من، آشکارا شد همه اسرارِ من.

از تو تا من، یک نفس راه است و بس، لیک از این یک دم، جهانی پر صداست.

گفتی که به وقت، سرخوشت خواهم کرد، جام میِ وصل، بی غشت خواهم کرد، گفتی که در آتشم، چو زر پخته شوی، آری پخته شدم، چه وقت کشت خواهم کرد؟

در عشق تو، هر که گشت یکتا، همه شد، در کوی تو، هر که گشت گم، پیدا شد، چون قطره شد از خودی رها، دریا شد، چون ذره شد از جای جدا، صحرا شد.

ای دل اگرت طاقت غم نیست، برو، وای جان اگرت تاب ستم نیست، برو، این درگه عشق است، نشیب و فراز، هر کس که حریف بیش و کم نیست، برو.

مردانِ رَهَت که سر به میدان دارند، در کشتن خویش، عید قربان دارند، از هر دو جهان، دست کشیدند تمام، تا دست به دامن تو، پنهان دارند.

ای دوست، دلم ز دست بردی، چه کنم؟ جان را ز غمت به لب سپردی، چه کنم؟ گفتی که صبور باش، درمان سازم، صبرم ز غمت نماند، مُردی، چه کنم؟

گم شو در خود، تا که پیدا شوی، ذره شو، تا کلِ دنیا شوی.

این جهان همچون حبابی بر آب است، که گر بادی وزد، هیچش نماند.

آنچه داری، همه هیچ است و آنچه نیستی، همه آنی.

در گذر از نام و ننگ، تا برسی به شهرِ رنگِ بی رنگ.

خویش را بشناس، تا حق را شناسی، که خودشناسی، نردبانِ خداشناسی است.

چشمِ دل باز کن که جان بینی، آنچه نادیدنی است آن بینی.

گر مردِ رهی، میان خون باید رفت، از پای فتاده، سرنگون باید رفت.

هر که خود را دید، خدا را ندید، و آنکه خدا را دید، خود را ندید.

عالم همه در توست، تو در عالمی، گر پرده ز خود برافکنی، عالمی.

سیمرغ تویی، اگر که سی مرغ شوی، از خویش برون آی، تا که سیمرغ شوی.

جانا، ز فراق تو، به جان آمده‌ام، از دوری تو، به استخوان آمده‌ام.

دردی است در این دل که هویدا نتوان کرد، رازی است در این سینه که پیدا نتوان کرد.

گفتم که دلم هست، به دلدار دهم، چون دلبر من تویی، دل و جان بدهم.

عشق آمد و عقل، رخت بربست و رفت، دیوانگی آمد و سلامت برفت.

هر که را دردی نباشد، مرد نیست، دردِ عشقِ دوست، کارِ سرد نیست.

آتشِ عشقِ تو در جانِ من است، شعله‌اش پیدا و پنهانِ من است.

بی تو، جهان بر من زندان است، با تو، قفس هم گلستان است.

سوزِ دلِ من، ز آتشِ هجران است، درمانِ دلِ من، وصلِ جانان است.

گر تو نباشی، من چه خواهم کرد؟ بی روی تو، من تبه خواهم کرد.

جانم فدای آنکه دلش با زبان یکیست، پیدای او چو پنهان، و پنهان او یکیست.