روضه های خانگی یکی از قدیمی ترین و موثرترین سنت های عزاداری در ایران است. این مجالس که معمولا ساده و بی آلایش برگزار میشوند کانون تربیت دینی فرزندان و تقویت روابط عاطفی میان دوستان و همسایگان هستند. دعوت دوستانه به این مجالس نشانه صمیمیت و خیرخواهی است تا همه از برکات معنوی مجلس سیدالشهدا بهره مند شوند.
چای روضه در فرهنگ ما فقط یک نوشیدنی نیست بلکه نماد تبرک و شفاست. دعوت کردن به صرف چای روضه یعنی دعوت به یک فضای معنوی که در آن هم جسم و هم روح پذیرایی میشوند. سادگی این پذیرایی باعث میشود که اصل توسل و عزاداری در حاشیه تجملات قرار نگیرد.
وقتی دعوت به مراسم مذهبی با لحنی دوستانه و غیررسمی انجام میشود تاثیر بیشتری بر مخاطب به ویژه قشر جوان یا کسانی که کمتر با هیئت های رسمی ارتباط دارند میگذارد. این نوع دعوت ها سد خجالت یا رسمی بودن را میشکند و فضایی صمیمی برای آشتی با اهل بیت فراهم میکند.
برگزاری روضه خانگی و دعوت از دوستان و اقوام مصداق بارز صله رحم و تقویت پیوندهای اجتماعی است. در ماه صفر که ماه حزن اهل بیت است این دورهمی ها رنگ و بوی خدایی میگیرد و باعث میشود غم های دنیوی در برابر غم اهل بیت رنگ ببازد.
روایات بسیاری بر برکت یافتن خانه ای که در آن نام خدا و اهل بیت برده شود تاکید دارند. دعوت از دوستان برای شرکت در این مجلس در واقع سهیم کردن آنها در نزول رحمت الهی بر آن خانه و اهل آن است.
