در فرهنگ غذایی و آیینی ایرانیان، وعده سحری جایگاه ویژه ای دارد و نوشیدن چای شیرین در کنار نان و پنیر، یکی از ارکان جدایی ناپذیر این وعده است. این سنت نه تنها یک عادت غذایی، بلکه نمادی از گرمای کانون خانواده و صمیمیت در لحظات معنوی سحر است. بخار برخاسته از استکان های کمر باریک و صدای هم زدن شکر در چای، نوستالژی مشترک بسیاری از روزه داران است که یادآور خاطرات شیرین کودکی و بیدار شدن های شبانه برای ضیافت الهی می باشد.
از نظر فیزیولوژیک، مصرف چای شیرین در وعده سحر می تواند به تامین قند خون اولیه برای شروع روزه داری کمک کند. اگرچه متخصصان تغذیه توصیه می کنند در مصرف قند و شکر زیاده روی نشود تا باعث تشنگی در طول روز نگردد، اما مصرف متعادل آن به همراه صبحانه سنتی (نان و پنیر و گردو) انرژی لازم برای ساعات ابتدایی روز را فراهم می کند. چای همچنین باعث رفع خواب آلودگی و افزایش هوشیاری برای انجام عبادات سحرگاهی می شود.
بیدار شدن در ساعاتی که معمولا زمان خواب است، می تواند برای بدن چالش برانگیز باشد. نوشیدن یک نوشیدنی گرم و آشنا مانند چای، به بدن و ذهن سیگنال آرامش و امنیت می دهد. این عمل ساده، فضای سحر را از حالت خشک و سخت خارج کرده و به آن لطافت و صمیمیت می بخشد. دور هم نشستن اعضای خانواده دور سفره سحری و تقسیم کردن چای، پیوندهای عاطفی را تقویت کرده و خاطره ای خوش از ماه رمضان در ذهن کودکان و نوجوانان می سازد.
برای اینکه لذت نوشیدن چای در سحر با سلامتی همراه باشد، بهتر است از چای کم رنگ استفاده شود. چای پررنگ مدر است و باعث دفع آب بدن و تشنگی زودرس می شود. همچنین جایگزین کردن قند و شکر مصنوعی با شیرین کننده های طبیعی مانند خرما، عسل یا کشمش در کنار چای، ارزش غذایی این وعده را بالا برده و قند خون را به صورت پایدارتری در طول روز حفظ می کند.
سفره سحری یکی از معدود موقعیت هایی است که سنت های قدیمی بدون تغییر زیاد به نسل های جدید منتقل می شود. وقتی پدربزرگ ها و مادربزرگ ها با همان آداب همیشگی چای می ریزند و نوه ها این صحنه را می بینند، انتقالی فرهنگی و معنوی رخ می دهد. چای شیرین در اینجا فراتر از یک خوراکی، به عنوان نمادی از تداوم فرهنگ دینی و ملی عمل می کند که هویت اسلامی-ایرانی را در دل خانواده ها زنده نگه می دارد.
