امام علی بن الحسین (ع)، ملقب به زینالعابدین و سجاد، در پنجم شعبان سال ۳۸ هجری در مدینه متولد شدند. پدرشان امام حسین (ع) و مادرشان شهربانو (دختر یزدگرد سوم) بود. ایشان در واقعه کربلا به دلیل بیماری در جنگ شرکت نکردند و پس از آن، به مدت ۳۵ سال امامت امت را در سختترین دوران خفقان اموی بر عهده داشتند.
مهمترین اثر به جا مانده از امام سجاد (ع)، کتاب «صحیفه سجادیه» است که شامل ۵۴ دعا در مضامین مختلف توحیدی، اخلاقی، اجتماعی و سیاسی است. این کتاب تنها یک مجموعه دعا نیست، بلکه دایرهالمعارفی از معارف اسلامی است که امام در قالب دعا بیان فرمودهاند. آن را «زبور آل محمد» و «انجیل اهل بیت» نیز مینامند.
امام سجاد (ع) پس از عاشورا، با خطبههای آتشین در شام و کوفه و همچنین با گریههای مداوم و برگزاری مجالس عزا، اجازه ندادند خون شهدای کربلا فراموش شود. ایشان با زبان دعا و اشک، پیام مظلومیت امام حسین (ع) را به گوش تاریخ رساندند.
این لقب به معنای «زینت عبادتکنندگان» است. عبادتهای طولانی، سجدههای بسیار و حال معنوی عجیب ایشان در هنگام نماز، باعث شد که دوست و دشمن ایشان را به این نام بشناسند. ایشان در عبادت، ذوب در پروردگار بودند.
اثر ارزشمند دیگر امام سجاد (ع)، «رساله حقوق» است که در آن ۵۰ حق (حق خدا، حق نفس، حق اعضا، حق والدین، همسایه و...) را به زیبایی تبیین کردهاند. این رساله یکی از شاهکارهای حقوقی و اخلاقی اسلام است.
