بزرگداشت شیخ شهاب‌الدین سهروردی (شیخ اشراق) 1405

هشتم مرداد، روز بزرگداشت شیخ شهاب‌الدین سهروردی، فیلسوف نور و بنیان‌گذار حکمت اشراق گرامی باد.

سهروردی، احیاگر حکمت خسروانی و پیونددهنده اندیشه ایران باستان با معارف ناب اسلامی است.

گرامی می‌داریم یاد و نام شیخ شهید، که با «حکمت‌الاشراق» خود، افق‌های نوینی را در فلسفه جهان گشود.

شیخ اشراق، ستاره‌ای درخشان در آسمان تمدن اسلامی است که نور دانایی‌اش هرگز خاموش نمی‌شود.

روز بزرگداشت سهروردی، روز تکریم عقلانیت، معنویت و عرفان اسلامی است.

شهاب‌الدین سهروردی، حکیمی که حقیقت را در پرتو نور جستجو می‌کرد و جان بر سر این جستجو نهاد.

میراث سهروردی، گنجینه‌ای از معرفت شناسی نوری است که هنوز هم برای جهان تازگی دارد.

بزرگداشت شیخ اشراق، پاسداشت هویت فلسفی و فرهنگی ایران زمین است.

او که جوانمرگ شد اما اندیشه‌اش هزاران سال پیر و پخته باقی ماند.

هشتم مرداد، فرصتی برای بازخوانی آثار و اندیشه‌های نابغه زنجانی دنیای اسلام.

«نور»، کلیدواژه فهم هستی در اندیشه سهروردی است؛ همه چیز از نور است و به سوی نور باز می‌گردد.

سهروردی ثابت کرد که استدلال عقلی بدون شهود قلبی، پای چوبین است.

فلسفه اشراق، نردبانی است از برهان به سوی عرفان؛ از دانستن به سوی دیدن.

شیخ اشراق معتقد بود حقیقت را نمی‌توان تنها با کلمات صید کرد، باید با جان چشید.

تمثیل‌های زیبای سهروردی (عقل سرخ، آواز پر جبرئیل) هنر و فلسفه را به هم آمیخته است.

در مکتب اشراق، علم حقیقی همان «حضور» است؛ حضور نور در برابر نورالانوار.

سهروردی حکمت ایرانیان باستان (پهلویون) را با آیات قرآن و روایات اسلامی درآمیخت و حکمتی نو آفرید.

او معلم ثالث است؛ معلمی که درس عشق و نور را در مکتب فلسفه تدریس کرد.

برای سهروردی، فرشتگان تنها موجودات انتزاعی نیستند، بلکه کارگزاران نور در عالم هستی‌اند.

فلسفه او، فلسفه صبح است؛ فلسفه بیداری و تابش بر تاریکی‌های جهل.

شهاب‌الدین یحیی بن حبش سهروردی، ملقب به شیخ اشراق، در سال ۵۴۹ در سهرورد زنجان دیده به جهان گشود.

نبوغ سرشار او چنان بود که در جوانی بر قله‌های دانش زمان خود ایستاد و حسادت‌ها را برانگیخت.

سفر او به حلب و مناظرات آتشینش، سرانجام منجر به صدور فتوای قتل و شهادت مظلومانه‌اش در ۳۸ سالگی شد.

او را «شیخ مقتول» و «شیخ شهید» نیز می‌نامند؛ شهیدی در راه دانایی و حقیقت‌جویی.

قبر او در حلب (سوریه) است، اما یادش در قلب تمام حکمت‌دوستان جهان زنده است.

سهروردی در عمر کوتاه خود بیش از ۵۰ اثر ارزشمند به زبان‌های فارسی و عربی نگاشت.

او حلقه اتصال ابن‌سینا و ملاصدرا در تاریخ فلسفه اسلامی است.

تاثیر سهروردی بر فلاسفه بعدی، به ویژه بر مکتب اصفهان و حکمت متعالیه، انکارناپذیر است.

کتاب «حکمت الاشراق» او، مانیفست فلسفه نوری و یکی از شاهکارهای فکری بشر است.

یادش گرامی، که شمع وجودش زود سوخت اما جهانی را روشن کرد.

ای شیخ نور! از مشرق جان بر ما بتاب که سخت محتاج روشنایی هستیم.

سهروردی، سیمرغی بود که در قاف قربت آشیان داشت و به زبان مرغان سخن می‌گفت.

«عقل سرخ» تو، هنوز هم راهنمای سالکانی است که در کوهستان حقیقت سرگردانند.

تو نشان دادی که فلسفه تنها مشق سیاه روی کاغذ نیست، بلکه پروازی سفید در آسمان معناست.

ای شهید راه دانایی، خون تو مرکب قلم‌هایی شد که حقیقت را می‌نویسند.

آواز پر جبرئیل را تنها گوش‌های محرم تو می‌شنیدند.

در غربت غرب، تو طلوع کردی تا به ما بیاموزی شرق حقیقی، دیار نور است.

حکایت‌های رمزآلودت، کلیدهایی هستند برای قفل‌های زنگ‌زده روح ما.

سهروردی جان! تو در ۳۸ سالگی به ابدیت پیوستی و ما در پیری هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم.

سلام بر تو روزی که زاده شدی، روزی که در خون غلتیدی و روزی که دوباره برانگیخته خواهی شد.