بیماری امام سجاد (ع) در واقعه کربلا، یکی از حکمتهای بزرگ الهی برای حفظ جان حجت خدا و تداوم خط امامت بود. اگر ایشان سالم بودند، بر اساس وظیفه شرعی باید در جهاد شرکت میکردند و به شهادت میرسیدند، که در این صورت زمین از حجت خالی میماند. این بیماری موقت و مصلحتی، درسی بزرگ به ما میدهد که گاهی آنچه ما رنج میپنداریم، در حقیقت لطف پنهان خداوند برای خیر و صلاح ماست.
امام سجاد (ع) در صحیفه سجادیه، دعای پانزدهم را اختصاص به هنگام بیماری دادهاند. ایشان به ما میآموزند که دعا و تضرع به درگاه الهی، بخشی از فرآیند درمان است. دعا باعث آرامش روانی بیمار، تقویت سیستم ایمنی و جلب رحمت الهی میشود. تبریک ولادت ایشان به بیماران همراه با دعوت به خواندن این دعاها، میتواند روحیهبخش و مؤثر باشد.
صحیفه سجادیه، که به «زبور آل محمد» معروف است، مجموعهای از دعاهای نغز و پرمحتواست که توسط امام سجاد (ع) انشا شده است. این کتاب تنها یک کتاب دعا نیست، بلکه دریایی از معارف، سبک زندگی و راهکارهای مقابله با سختیهاست. انس با صحیفه سجادیه در دوران بیماری، نه تنها مرهمی بر دردهای جسمانی است، بلکه روح انسان را صیقل داده و به اوج عرفان میرساند.
اسلام سفارش زیادی به عیادت از بیمار کرده است. تبریک اعیاد مذهبی به فرد بیمار، روشی عالی برای روحیه دادن به اوست. در این پیامها باید از کلمات امیدبخش، مثبت و دعاهای زیبا استفاده کرد. یادآوری اجر و ثواب صبر بر بیماری و پیوند دادن وضعیت بیمار به وضعیت اهل بیت (مانند بیماری امام سجاد)، به بیمار احساس تنهاییزدایی و معناداری رنج میدهد.
ماه شعبان ماه رحمت و مغفرت است و درهای آسمان برای استجابت دعا باز است. اعیاد شعبانیه فرصتهای طلایی برای دعا جهت شفای بیماران هستند. توسل به موالید این ماه، به ویژه امام سجاد (ع) که خود تجربه رنجوری جسمانی را داشتهاند، امیدواری خاصی در دل بیماران ایجاد میکند. صدقه دادن و نذر کردن در این روز برای سلامتی، از اعمال بسیار سفارش شده است.
