متن نوستالژیک کوکو سبزی خانه مادربزرگ 1405

هنوز هم وقتی بوی کوکو سبزی میاد، پرت میشم وسط حیاط آب و جارو شده خونه مادربزرگ.

یادش بخیر، شب عید بود و یه دیس کوکو سبزی که انگار تمومی نداشت.

عطر سبزی سرخ شده توی روغن، عطر امنیت بود، عطر خونه‌ای که چراغش همیشه روشن بود.

کوکو سبزی‌های مادربزرگ ضخیم بود، پر از گردو، و طعم عشق می‌داد.

کاش می‌شد عطر اون شب‌ها رو توی شیشه کرد و برای روزهای دلتنگی نگه داشت.

صدای جلز و ولز روغن روی چراغ نفتی و بوی کوکو، سمفونی زیبای کودکی من بود.

اون وقتا کوکو سبزی فقط یه غذا نبود، بهانه دور هم جمع شدن تمام فامیل بود.

مزه کوکو سبزی‌های الان خوبه، ولی مزه دست‌های مادربزرگ رو کم داره.

دلتنگم برای اون سفره پلاستیکی بلند و کوکوهایی که با نون لواش خشکه می‌خوردیم.

بوی عید واقعی، بوی سبزی تفت داده شده توی مطبخ مادربزرگه.

خونه مادربزرگ شب عید غلغله بود، ولی سهم کوکو سبزی همه محفوظ بود.

یادمه مادربزرگ با وسواس سبزی‌ها رو پاک می‌کرد، میگفت سبزی عید باید با دعا پاک بشه.

توی اون خونه قدیمی، کوکو سبزی حکم طلا رو داشت، زرد و برشته و ارزشمند.

همه نوه ها صف می‌کشیدیم برای ته دیگِ برشته کوکو سبزی.

هنوزم فکر می‌کنم رازش چی بود؟ تابه روحی سیاه شده یا دلِ سفید مادربزرگ؟

شب عید، کرسی بود، آجیل مشکل گشا بود و کوکو سبزی که شاه مجلس بود.

مادربزرگ میگفت بخورید مادر، سبزی بخورید که سالتون سبز و خرم بشه.

دیوارای کاهگلی اون خونه هم بوی کوکو سبزی و محبت گرفته بود.

چه صفایی داشت نشستن دور سفره و ناخنک زدن به کوکوهای داغ.

الان همه چی هست، ولی اون صفا و اون جمع و اون طعم دیگه نیست.

حاضرم تمام فست‌فودهای دنیا رو بدم برای یه لقمه کوکو سبزی دستپخت ننه.

شب عید که میشه، جای خالی‌اش کنار سفره و بوی غذاش توی خونه بدجور حس میشه.

نسل ما خوش‌شانس بود که طعم واقعی کوکو سبزی‌های مادربزرگ‌پز رو چشید.

خدایا، اون دست‌هایی که برای ما کوکو درست می‌کرد رو توی بهشت غرق نعمت کن.

کاش میشد یه بار دیگه در اون خونه باز بشه و بوی سبزی سرخ شده بزنه بیرون.

عکس‌های قدیمی رو نگاه می‌کنم و طعم اون کوکو سبزی زیر زبونم میاد.

یه وقتایی دلتنگی طعم داره، طعم کوکو سبزی سرد شده صبح روز اول عید.

مادربزرگ رفت و فرمول جادویی کوکو سبزی‌اش رو هم با خودش برد.

هر سال شب عید کوکو درست می‌کنم، ولی عطر کوکوهای او رو نداره که نداره.

یاد باد آن روزگاران که دغدغه‌مون فقط این بود که کوکو سبزی به همه برسه.

نه دیزاین خاصی بود، نه ظرف‌های آنچنانی، فقط یه دیس روحی پر از عشق.

کوکو سبزی اون قدیما ساده بود، ولی مزه‌اش تا عمق وجودت نفوذ می‌کرد.

سادگی یعنی لقمه نون و پنیر و کوکو سبزی کنار باغچه مادربزرگ.

تجملات نبود، ولی دلخوشی بود. پیتزا نبود، ولی کوکو سبزی اعیانی بود.

خوشبختی‌های ساده اون روزها، لابلای عطر سبزی و روغن گم شد.

اون موقع‌ها سبزی پلو با کوکو غذای شاهانه محسوب می‌شد تو عالم بچگی ما.

سفره‌های بی ریا و کوکوهای پر ملات، میراث کودکی ماست.

چه راحت خوشحال می‌شدیم با یه تیکه کوکو اضافه که مادربزرگ یواشکی می‌داد.

زندگی مدرن خیلی چیزا رو راحت کرد، ولی طعم اصیل سادگی رو گرفت.

برکت یعنی همون کوکو سبزی ساده که بیست نفر آدم رو سیر می‌کرد.

مادربزرگ همیشه موقع هم زدن تخم مرغ‌ها صلوات می‌فرستاد، واسه همین غذاش نور بود.

میگفت الهی مثل این سبزی‌ها دلتون تازه بمونه، و ما کوکو می‌خوردیم و آمین می‌گفتیم.

چاشنی غذاش، ذکر خدا و دعای خیر برای سفیدبختی ما بود.

با هر لقمه انگار یه دعا تزریق می‌شد به روحمون.

مادربزرگ می‌گفت کوکو سبزی بخورید تا غم‌هاتون مثل سبزی پاک بشه بره.

هنوزم وقتی کوکو درست می‌کنم، زیر لب دعاهای مادربزرگ رو زمزمه می‌کنم.

غذای جسممون کوکو بود، غذای روحمون دعاهای قشنگ ننه.

خدا بیامرزه همه مادربزرگ‌هایی که با عشق پای اجاق وایسادن.

ارثیه مادربزرگ برای ما، عشق به خانواده و طعم به یاد موندنی کوکو سبزیه.

کاش بود و می‌دید که هنوزم شب عید یادش سر سفره ما زنده‌ست.