در فرهنگ شیعی، در ایام شهادت و وفات اهل بیت علیهم السلام، صاحب عزای اصلی حضرت ولی عصر (عج) هستند. مؤمنان با عرض تسلیت به ساحت مقدس ایشان، در واقع با امام زمان خود همدردی کرده و پیوند قلبی خود را با ولایت تجدید می کنند. وفات حضرت زینب (س) که «شریکة الحسین» و عمه ی امام زمان است، یکی از سنگین ترین مصائب برای قلب شریف ایشان محسوب می شود.
حضرت زینب (س) با صبر و خطبه های خود، زمینه ساز حفظ دین و انتقال پرچم ولایت به امامان بعدی شدند. اگر زینب (س) نبود، واقعه کربلا تحریف می شد و شاید اثری از تشیع باقی نمی ماند تا به دوران غیبت برسد. بنابراین، امام زمان (عج) وامدار مجاهدت های عمه بزرگوارشان هستند و احترام ویژه ای برای ایشان قائلند. در برخی روایات و تشرفات نقل شده که امام زمان برای مصائب عمه شان بسیار متأثر می شوند.
بهترین تسلیت به امام زمان (عج)، دعا برای تعجیل در ظهور ایشان است. حضرت زینب (س) در تمام سختی های اسارت، امید به پیروزی نهایی حق داشتند که با ظهور محقق خواهد شد. مؤمنان در روز وفات حضرت زینب (س)، با خواندن دعای فرج و هدیه ثواب عزاداری به روح ایشان، قلب امام زمان را شاد می کنند و در مسیر اهداف زینبی گام برمی دارند.
اگرچه زیارت ناحیه مقدسه خطاب به امام حسین (ع) است، اما فرازهای سوزناک آن که توصیف گر صحنه های عصر عاشورا و اسارت حرم است، دقیقاً بیانگر همان صحنه هایی است که حضرت زینب (س) شاهد آن بودند. خواندن این زیارت در روز وفات ایشان، زبان حال امام زمان (عج) در سوگ عمه بزرگوارشان را تداعی می کند.
ادب اقتضا می کند که در روز وفات حضرت زینب (س)، شیعیان با حزن و اندوه، صدقه دادن برای سلامتی امام زمان (عج) و قرائت زیارت آل یاسین، مراتب ارادت و همدردی خود را به محضر ایشان اعلام کنند. خطاب قرار دادن حضرت با القابی همچون «یا شریک القرآن» و «یا صاحب الزمان» و یادآوری مصائب عمه شان، نشان از معرفت و محبت شیعه دارد.
