شوخی و طنز اگر با رعایت ادب و احترام باشد، نه تنها در اسلام نهی نشده، بلکه باعث ایجاد نشاط و صمیمیت بین مومنین می شود (ادخال سرور). در مناسبت های مذهبی شاد مثل ولادت امام حسن (ع)، شوخی با دوستان صمیمی که هم نام امام هستند، اگر موجب توهین به نام مقدس امام نشود، بسیار پسندیده است. نکته کلیدی این است که شوخی باید متوجه (خساست دوست) باشد نه (مقام امام). این نوع تعاملات، فضای خشک مذهبی را تلطیف کرده و خاطرات خوشی می سازد.
در فرهنگ ایرانی، هر اتفاق مبارکی با (شیرینی دادن) همراه است. خرید ماشین، ازدواج، قبولی دانشگاه و البته روز تولد. وقتی کسی نامش با نام امامی که ولادتش است یکی باشد، دوستان و اطرافیان به شوخی یا جدی از او انتظار شیرینی دارند. این رسم زیبا، بهانه ای برای دور هم جمع شدن، گفت و گو و تقسیم شادی است. تاکید بر صفت (کریم) بودن امام حسن (ع) در این شوخی ها، جنبه آموزشی و تلنگر اخلاقی نیز دارد.
باید بسیار مراقب بود که در شوخی با نام (حسن)، شان و منزلت امام مجتبی (ع) خدشه دار نشود. تمام شوخی ها باید حول محور رفتار دوست (مثل خساست یا زرنگی) بچرخد و نام امام همواره با احترام و به عنوان الگوی مثبت (کریم، بخشنده) یاد شود. مثلا گفتن اینکه (تو چرا مثل امام کریم نیستی؟) یک مقایسه طنزآمیز و محترمانه است که هم خنده دار است و هم یادآور فضیلت امام.
این پیامک های طنز، در لایه زیرین خود یک پیام جدی دارند: تشویق به بخشندگی. وقتی مدام به دوستی گفته شود (کریم باش)، این واژه در ناخودآگاه او تاثیر می گذارد. امام حسن (ع) الگوی مطلق جود و کرم هستند و شیعیان ایشان نیز باید دستانی گشاده داشته باشند. شکستن یخ خساست با گرمای طنز، یکی از روش های تربیتی غیرمستقیم است.
روانشناسی روابط نشان می دهد که دوستانی که با هم شوخی می کنند و اصطلاحا (کری می خوانند)، روابط پایدارتری دارند. ارسال یک پیام طنز در روز عید، نشان می دهد که شما به یاد دوستتان هستید و رابطه تان آنقدر صمیمی است که می توانید با او شوخی کنید. این صمیمیت، سرمایه اجتماعی ارزشمندی است که باید حفظ شود.
