گرامیداشت یاد جانباختگان زلزله بم با آهنگ گلپونه‌ها 1405

گلپونه‌های وحشی دشت امید، هنوز داغدار آن سحرگاه ۵ دی هستند. یاد ایرج بسطامی و تمام رفتگان زلزله بم گرامی باد.

وقتی نوای «من ماندم و غم...» در فضا می‌پیچد، ارگ بم دوباره در ذهن‌ها فرو می‌ریزد. درود بر صدای ماندگار کویر و یاد جانباختگان بم.

زلزله بم خانه‌ها را ویران کرد، اما نتوانست صدای بسطامی را خاموش کند. «گلپونه‌ها» تا ابد سوگنامه مردم بم باقی خواهد ماند.

پنج دی ماه، سمفونی اندوه ایران است. روزی که حنجره‌ای طلایی زیر آوار ماند تا گلپونه‌ها تنها بمانند. روحشان شاد.

هر بار که به «گلپونه‌ها» گوش می‌دهیم، فاتحه‌ای می‌خوانیم نثار روح تمام کسانی که در بم آسمانی شدند. یادشان جاودان.

ایرج بسطامی رفت، اما صدایش مرثیه‌ای شد بر ویرانه‌های ارگ. سالگرد پرواز هزاران ققنوس از خاکستر بم تسلیت باد.

آهنگ گلپونه‌ها، وصیت‌نامه نانوشته ایرج بسطامی بود که با خون هزاران قربانی زلزله بم امضا شد. یاد و خاطره‌شان گرامی.

بم لرزید و آواز سکوت کرد. اما گلپونه‌ها هنوز می‌خوانند: من ماندم و تنهایی و شب... تسلیت به بازماندگان.

در سالگرد فاجعه بم، موسیقی ایران سیاه‌پوش است. به یاد استادی که در کنار مردمش ماند و جاودانه شد.

صدای ایرج، صدای مظلومیت بم است. با هر تحریر او، دلی برای رفتگان می‌لرزد. روح تمام قربانیان شاد.

غمی که در صدای بسطامی موج می‌زند، ترجمان اشک‌های خشکیده بر گونه‌های بازماندگان بم است. ۵ دی ماه تسلیت باد.

کویر، موسیقی متن تنهایی است و گلپونه‌ها، فریاد این تنهایی. یادبود جان‌باختگان زلزله بم و خنیاگر خاموش آن، گرامی.

از ارگ بم تا ابدیت، پلی است از جنس آواز. ایرج بسطامی از این پل گذشت و جاودانه شد. یادش و یاد همشهریانش بخیر.

آن شب که زمین گهواره مرگ شد، گلپونه‌ها لالایی خداحافظی را خواندند. سالگرد غروب غم‌انگیز بم گرامی باد.

هنوز هم بادهای کویری، زمزمه «گلپونه‌ها» را به گوش نخل‌های سوخته می‌رسانند. درود بر ارواح پاک قربانیان بم.

بسطامی ماند تا بگوید هنرمند جدا از مردمش نیست. او زیر همان سقفی جان داد که همسایه‌اش. یاد تمام رفتگان گرامی.

ترانه گلپونه‌ها، سند ثبت شده درد مردم بم در حافظه شنیداری ایران است. درود بر روان پاک استاد بسطامی و تمام جانباختگان.

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته... نوای ایرج، آتش به جان می‌زند و یاد عزیزان از دست رفته را زنده می‌کند.

قصه بم و بسطامی، قصه شمع و پروانه بود. سوختند تا یادشان نور راه آیندگان باشد. ۵ دی تسلیت.

اشک‌هایمان را با نوای گلپونه‌ها پاک می‌کنیم و برای شادی روح رفتگان صلوات می‌فرستیم.

گلپونه‌ها نام دیگر غم بم است. روحتان شاد.

صدایی که زیر آوار ماند، آوازی که جاودانه شد. یاد قربانیان بم گرامی.

بم، بسطامی، گلپونه‌ها... سه واژه، یک دنیا درد.

من ماندم و تنهایی و بم... سالگرد زلزله تسلیت.

نوای گلپونه‌ها، مرثیه ۵ دی. یاد رفتگان سبز.

آوازی برای نخل‌های افتاده. تسلیت بم.

ایرج خواند و رفت، بم لرزید و ماند. روحتان شاد.

گلپونه‌های دشت امیدم... خداحافظ ای شهر خاطره‌ها.

سالگرد سوگ گلپونه‌ها و پرواز مردم بم.

صدای بم خاموش شدنی نیست. یادش گرامی.

تصنیف گلپونه‌ها پس از ۵ دی، دیگر فقط یک آهنگ نیست؛ روایتی است از هزاران آرزوی دفن شده زیر خاک.

شنیدن صدای بسطامی در سالگرد زلزله، بغضی است که راه گلو را می‌بندد و یادی است از عظمت فاجعه.

امروز به یاد ۵ دی، گلپونه‌ها را گوش می‌دهیم و برای آرامش روح تمام مادران، پدران و کودکان بم دعا می‌کنیم.

سوز صدای ایرج بسطامی در گلپونه‌ها، تجسم سرمای آن صبح زمستانی است که جان هزاران نفر را گرفت.

هم‌نوا با گلپونه‌ها، اشک می‌ریزیم و یاد قربانیان بی گناه زلزله بم را در قلب‌هایمان زنده نگه می‌داریم.