روضه ورود به کربلا و نصب خیمه‌ها 1405

کاروان رسید. عباس (ع) رکاب می‌گیرد، علی اکبر (ع) پرده محمل را کنار می‌زند. اینجا همه چیز بوی احترام می‌دهد. زینب (س) با جلال و شکوه پیاده می‌شود.

اما بمیرم برای روز یازدهم... نه رکاب‌گیری هست، نه محرمی.

امام دستور داد خیمه‌ها را برپا کنند. فرمود: خیمه خواهرانم را در گودی و بین خیمه‌های محارم بزنید تا نامحرم نبیند.

جوانان بنی‌هاشم با چه شوری طناب خیمه‌ها را می‌کشیدند. هر عمودی که بالا می‌رفت، دل زینب (س) قرص‌تر می‌شد.

یا ابالفضل، این خیمه‌ای که امروز با دستان خودت برپا کردی، روز عاشورا... امان از آتش.

صدای کوبیدن میخ‌ها می‌آید. هر ضربه انگار بر قلب دختر علی (ع) می‌خورد. این زمین بوی جدایی می‌دهد.

حسین جان، اینجا کجاست؟ چرا دلم شور می‌زند؟ چرا خاکش بوی خون می‌دهد؟

خواهرم، اینجا کربلاست. اینجا همان جایی است که وعده جد ماست. خیمه بزن که اینجا منزل آخر است.

امروز عباس هست، اکبر هست، قاسم هست. خیمه‌ها امنیت دارند. اما وای از غروب دهم.

روضه ورود، روضه عزت است؛ اما روضه‌ای که آخرش به شام غریبان ختم می‌شود.

خیمه بزن عباس، تو دشت غم و بلا / رسیده کاروان، به خاک کرب‌وبلا.

ای ستون خیمه، پناه خواهرم / مراقب حرم باش، ای میر لشگرم.

زمین داغه ولی، دل زینب خوشه / که ساقی حرم، علم رو بر دوشه.

یه روز میاد که این، خیمه‌ها می‌سوزه / تنِ عزیزِ من، به خاک و خون می‌پوزه.

عمه بیا پایین، اکبر رکابته / عمو ابالفضل هم، پا در رکابته.

حیف از این خیمه‌ها، که غارت بشه / سهمِ مخدرات، اسارت بشه.

میخِ خیمه رو محکم بکوب، ای علمدار / نذار بلرزه دلِ، دخترایِ بیدار.

اینجا کربلاست، وای از کربلا / وای از غربت و، وای از نینوا.

خیمه زنید یاران، وقتِ نمازِ عشقه / اینجا منای خون و، راز و نیازِ عشقه.

سلام بر خیمه‌ای، که پناهِ عالمه / ولی خودش یه روزی، غرقِ تو ماتمه.

تصور کن صحرایی خشک را که ناگهان با ورود کاروان نور، جان می‌گیرد. پرچم‌های سبز و سرخ در باد می‌رقصند.

خیمه‌های سفید یکی‌یکی بالا می‌روند. خیمه دارالحرب، خیمه انبار، خیمه زنان. نظمی الهی برپاست.

عباس (ع) دور خیمه‌ها می‌چرخد و خارها را از زمین جمع می‌کند تا مبادا پای بچه‌ها زخمی شود.

خورشید بر نیزه‌ها و کلاه‌خودها می‌تابد. همه چیز در اوج اقتدار است. شیران روز و زاهدان شب رسیده‌اند.

فاصله خیمه‌ها دقیق محاسبه شده. خیمه زینب (س) قلب این منظومه است و خیمه عباس (ع) دژ مستحکم آن.

امروز خیمه‌ها را افراشتند، اما عصر عاشورا چه کردند؟ خیمه‌ای نیم‌سوخته و کودکانی که دامانشان آتش گرفته بود.

امروز عباس (ع) نگهبان خیمه است، فردا شمر و سنان دور خیمه‌ها می‌چرخند.

امروز زینب (س) با عزت وارد خیمه شد، فردا با تازیانه از خیمه بیرونش می‌کشند.

یاد کنیم از لحظه‌ای که امام حسین (ع) با بدن چاک‌چاک به خیمه‌ها نگاه می‌کرد و می‌گفت: یا شیعه آل ابی‌سفیان...

امروز سایبان دارند، اما سه روز دیگر بدن‌هایشان زیر آفتاب سوزان رها می‌شود.

خیمه‌ای که امروز برپا شد، پناهگاه یتیمان خواهد شد.

صدای میخ خیمه، ناقوس جنگ است.

این خیمه‌ها، آخرین خانه اهل بیت در این دنیاست.

سایه عباس (ع) بر خیمه‌ها، امن‌ترین جای جهان است.

کربلا آغوش باز کرد و خیمه‌های غم بنا شد.