نذری دادن و پخش چای و شربت در ایام محرم، فراتر از یک سنت غذایی، یک آیین معنوی عمیق است. این کار نماد سخاوت، همدلی و خدمت به عزاداران حسینی است. مردم باور دارند که غذای نذری، تبرک است و خوردن آن باعث شفا و دفع بلا میشود. این سنت، ریشه در مهماننوازی ایرانیان و آموزههای دینی مبنی بر اطعام مؤمنین دارد.
بسیاری معتقدند چای هیئت طعم و عطر متفاوتی دارد. این تفاوت نه به نوع چای، بلکه به اتمسفر معنوی، نیت خالصانه خادمان و پخت در سماورهای بزرگ مسی با شعله ملایم برمیگردد. چای روضه، نوشیدنیای است که با ذکر مصیبت و اشک آمیخته شده و همین امر آن را منحصر به فرد میکند.
سقایی کردن و آب دادن به عزاداران، یادآور مقام حضرت عباس (ع) است. خادمانی که با کوزه یا سینی آب در میان دستهها حرکت میکنند، سعی دارند تا لبتشنگان را سیراب کنند و نگذارند خاطره تلخ عطش کربلا برای عزاداران تداعی شود، مگر برای گریستن.
امروزه رعایت بهداشت و نظم در توزیع نذری، بخشی از حقالناس و فرهنگ عزاداری است. استفاده از لیوانهای یکبار مصرف گیاهی، جمعآوری زبالهها توسط گروهی به نام «پاکبانان محرم» و رعایت نوبت، نشاندهنده بلوغ فرهنگی عزاداران است.
گاهی یک استکان چای یا یک لیوان شربت ساده، تأثیری بیشتر از غذاهای رنگین دارد. این پذیراییهای ساده باعث میشود تا در حین عزاداری و حرکت دستهها، گلویی تازه شود و عزاداران توان ادامه مسیر را داشته باشند.
