حبیب بن مظاهر اسدی، نماد این حقیقت است که دفاع از حق، سن و سال نمیشناسد. او که از صحابه پیامبر (ص) بود و جنگهای جمل، صفین و نهروان را در رکاب علی (ع) تجربه کرده بود، در سن ۷۵ سالگی (یا بیشتر) با انگیزه یک جوان عاشق به کربلا آمد. او ثابت کرد که بصیرت و سابقه درخشان، باید با «حسن عاقبت» تکمیل شود.
یکی از افتخارات حبیب، دریافت نامهای اختصاصی از امام حسین (ع) است. امام او را «رجل فقیه» (مرد دانشمند و دینشناس) خطاب کردند. این نشان میدهد که حبیب نه تنها یک جنگاور، بلکه یک عالم برجسته بود. دعوت خصوصی امام از او، نشاندهنده جایگاه استراتژیک و معنوی حبیب در نقشه قیام عاشورا بود.
در شب عاشورا، وقتی حضرت زینب (س) نگران وفاداری یاران بود، حبیب بن مظاهر اصحاب را جمع کرد و به پشت خیمهها برد تا با شعارهای حماسی، وفاداری خود را به خاندان پیامبر اعلام کنند و دل اهل حرم را آرام سازند. این حرکت هوشمندانه، نقش کلیدی در تقویت روحیه خیام داشت.
یکی از ویژگیهای عجیب حبیب در کربلا، شادی و شوخطبعی او در لحظات پیش از شهادت بود. وقتی بریر به او گفت «الان وقت شوخی نیست»، حبیب پاسخ داد: «کجا برای خوشحالی بهتر از اینجا؟ ما فقط چند قدم با حوریان بهشتی و ملاقات پیامبر فاصله داریم.» این نشاندهنده اوج یقین و ایمان او بود.
برخلاف سایر شهدای کربلا که در گودال دسته جمعی (حفیره) دفن شدهاند، مزار حبیب بن مظاهر در فاصله کمی از ضریح مطهر امام حسین (ع) و در یک ضریح جداگانه قرار دارد. این موقعیت مکانی ممتاز، باعث شده تا هر زائری که وارد حرم میشود، ابتدا به حبیب سلام دهد و او را واسطه فیض بداند.
