دلنوشته غمگین برای خشکی زاینده‌رود و دریاچه ارومیه 1405

زاینده‌رود من! کی دوباره زنده می‌شوی؟ بستر خشک تو، ترک‌های قلب ماست.

اصفهان بی زاینده‌رود، چون تنی بی جان است. خدایا، نفس‌های این شهر را بازگردان.

سی و سه پل نشسته به سوگ، خواجو زانو زده در غم... آب کجاست تا بشوید غبار این اندوه را؟

یادش بخیر صدای خروش آب در پایه‌های پل؛ حالا سکوت است و خاکی که بر باد می‌رود.

کاش باران ببارد، کاش تدبیری شود، کاش دوباره رودمان، «زاینده» شود نه «مرده» رود.

پرنده‌ها دیگر نمی‌خوانند، چون آیینه‌ی آب شکست. زاینده‌رود، چشم‌انتظار مرهمی از جنس آب است.

خشکی تو، تنها خشکی یک رود نیست؛ خشکی خاطرات کودکی ماست که در کنار تو قد کشیدیم.

هر بار که به بستر خشک تو می‌نگرم، شعری در گلویم بغض می‌شود.

زاینده‌رود، ای رگ حیاتی که خشکیدی، دعا می‌کنیم دوباره خون در رگ‌هایت جاری شود.

به امید روزی که دوباره عکس گنبدهای فیروزه‌ای در زلالی آبت برقصد.

ارومیه، نگین فیروزه‌ای ایران، چرا چنین رنگ باخته‌ای؟ نمک‌هایت زخم ما را می‌سوزاند.

فلامینگوها رفتند، آرتمیاها مردند، و ما ماندیم و حسرت دریایی که موج می‌زد.

دریاچه ارومیه، عروس ایران، حالا در لباس سپید نمک، به خوابی تلخ فرو رفته است.

خشکی تو طوفان نمک است بر چشم‌های نگران آذربایجان و ایران.

کاش اشک‌های ما آب می‌شد و بر بستر تشنه‌ات جاری می‌گشت، ای دریاچه تنها.

چیستانی شده‌ای پر از درد؛ آبی که بود و اکنون سرابی از نمک است.

نجات تو، نجات زندگی است. نگذاریم ارومیه قصه‌ای در کتاب‌های تاریخ شود.

غروب‌هایت هنوز زیباست، اما غمی سنگین بر افق‌ات نشسته. ارومیه جان، طاقت بیاور.

قلب ایران برای تو می‌تپد، ای دریاچه‌ی تشنه. مباد آن روز که محو شوی.

سرخی آبت نه از شادی، که از خون دل است. خدایا بارانی فرست.

یاد آن روزها که آب تا زانویمان بود و خنده تا آسمان می‌رفت...

آلبوم‌های عکس را ورق می‌زنم؛ همه‌جا آب بود و آبادانی. حالا چه ماند جز آه؟

پدربزرگ می‌گفت: آب مهریه است، برکت است. ما با امانت پدربزرگ چه کردیم؟

قایق‌های به گل نشسته، غمگین‌ترین مجسمه‌های شهرند.

دلم برای صدای موج، برای خنکای نسیم روی آب، برای زندگی لک زده است.

چه زود دیر شد... انگار همین دیروز بود که رودخانه سخاوتمندانه می‌بخشید.

خشکسالی، دزد خاطرات ما شد.

نسل بعد از ما، آیا باور می‌کند اینجا روزی دریاچه‌ای مواج بوده است؟

ما بدهکاریم؛ به طبیعتی که مادرانه بخشید و ما فرزندان ناخلف بودیم.

هویت ما با این آب‌ها گره خورده؛ هویتمان را زنده نگه داریم.

هنوز امید هست، اگر ما بخواهیم، اگر خدا بخواهد. دعا کنیم برای باران رحمت.

خدایا، به حرمت لب‌های تشنه زمین، درهای رحمتت را بگشا.

دست‌هایمان به سوی آسمان است و چشم‌هایمان به زمین تشنه؛ بارالها سیرابمان کن.

شاید توبه زمین است این تشنگی؛ بیایید با طبیعت آشتی کنیم تا آشتی کند.

همت ملی و دعا، تنها راه نجات است. ناامید نمی‌شویم.

نماز باران بخوانیم، شاید آسمان دلش به رحم آید و بغضش بترکد.

ایران من، دوباره سبز خواهی شد. دوباره رودهایت خروشان و دریاچه‌هایت نیلگون می‌شوند.

زمستان می‌رود و روسیاهی به ذغال می‌ماند؛ بهارِ آب‌ها خواهد آمد.

با قطره قطره صرفه‌جویی، جانی دوباره به رگ‌های خشک زمین بدمیم.

خدایا، این سرزمین را از خشکسالی و دروغ محفوظ بدار.

زمین عزیز، ما را ببخش که قدردان نبودیم.

ای رود، صدای ناله‌ات را شنیدیم و شرمساریم.

طبیعت صبور، انتقام نگیر؛ ما آموختیم که بی تو هیچیم.

آب، ای مسافر قهر کرده، به خانه برگرد.

درختان خشکیده، شاهدان خاموش بی‌مهری ما هستند.

خاک تشنه، فریاد می‌زند و ما گوش‌هایمان سنگین شده.

آسمان، چرا بخیل شده‌ای؟ زمین سوخت.

ای ابرهای گذران، دمی درنگ کنید و ببارید بر این کویر تشنه.

ماهی‌های مرده، نفرین نمی‌کنند، فقط می‌پرسند چرا؟

ما عهد می‌بندیم: اگر بازگردی، نگهبانت باشیم.